De dagelijkse temptatie

Het is best lastig om het woord te vinden dat de juiste gevoelswaarde uitdrukt, welke voor mij verbonden is aan de dagelijkse scheerbeurt. Een penitentie is het niet, en ook geen kruis of een ellende of drama, noch is het een litanie of een ramp. Het is allemaal net wat teveel om als de goede vlag te dienen voor de lading die ik elke ochtend weer draag. Misschien kom ik met temptatie nog wel het dichtst in de buurt van wat ik dan ondervind en voel als ik met mijn Philishave mijn gezicht in een zo glad mogelijke staat probeer terug te brengen. Een rot klus die mij eigenlijk met de jaren meer tegen gaat staan, ook omdat ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat dat scheren steeds meer moeite kost om het beoogde resultaat van een lekkere, gladde snuit te kunnen bereiken. En ik weet heel goed dat ik met dit door mij zo ervaren ongemak natuurlijk de heersende mode mee heb. Want wat zou mij letten om mijn baard te laten groeien en mij als overjarige hipster, die nog zo nodig wil, te ontpoppen? Verwezenlijking van dat beeld is echter niet aan mij besteed, eerst en vooral omdat het resultaat van dien aard zal zijn dat het een x aantal tinten grijs, van licht tot donker, te zien geven zal. Dus dat daarom maar niet gedaan, nog afgezien van het feit dat ik voor een dergelijke dracht niet in de wieg ben gelegd, weet ik van jaren terug, in de zeventiger en tachtiger jaren.
                                                                                                                                                                                                 Toen heb ik met zo’n royale baard ook ervaring opgedaan en merkte ik dat het voor mij met name moeilijk was om er met mijn handen vanaf te blijven. Zodat ik echt opgelucht was, toen ik weer zonder rondliep en niet meer die hinderlijke aanvechting bij mij bespeurde. Maar wel werd ik direct weer geconfronteerd met de hinderlijke bijkomstigheid van die dagelijkse scheerbeurt, waarvan de last nu toch meer en meer op mij begint te drukken. Waarbij uiteraard allereerst de gedachte uitgaat naar de Philishave en de messen die mogelijk in de loop der tijd bot kunnen zijn geworden. Maar vervanging ervan betekende ook geen stap in een betere richting. Scheren bleef een paskwil en is dat dus alleen maar meer geworden. Waardoor zich bij mij de vraag opdringt of dat toch met het ouder worden te maken heeft, waardoor de huid niet meer zo strak is en het haar misschien wel minder weerbarstig, met als gevolg dat de messen ook niet zo goed greep erop hebben. Ik weet het dus niet noch is de oplossing daar. Dus doe ik het ermee, in het besef van de onvermijdelijkheid van die dagelijkse temptatie, welke op zich natuurlijk ook weer meevalt als dat de grootste dobber in mijn hele leven blijft.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De dagelijkse temptatie

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik scheer me al meer dan 50 jaar met een mesje, dat geeft me meteen in de ochtend al het frisse gevoel dat ik met een elektriek apparaat nooit heb kunnen bereiken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s