De frustraties van Erdogan

De spierballentaal en de woede van Erdogan van een paar weken geleden zijn inmiddels weer verdampt. Nederland en de rest van Europa zijn weer overgegaan tot de orde van de dag, maar hopelijk niet met het idee dat die storm is overgewaaid. Daar is namelijk geenszins sprake van, als  ex – diplomate en Turkije – kenner Betsy Udink geloofd moet worden. Want de bron van Erdogans kwaadheid is frustratie, grote frustratie op vele fronten, die nu eenmaal niet als sneeuw voor de zon pleegt te verdwijnen. Allereerst hebben zowel zijn oude bondgenoot de Verenigde Staten als zijn vermeende vriend Poetin hem het nakijken gegeven bij de coalitievorming in de strijd rond de IS – bolwerken Mosul en Raqqa. Beide grote spelers verkozen de aartsvijand van de Turkse president, de Koerden te steunen, te bevoorraden en te trainen omdat hun milities door beide grootmachten als effectieve bondgenoten werden beschouwd in de oorlog tegen IS. Niet Erdogan die te opzichtig in deze kwestie een dubbele of verborgen agenda voerde. Zijn binnenlandse strijd tegen de PKK, de dubieuze Turkse praktijk met mensenrechten, zijn ambitie zijn macht als president verder te vergroten en dan ook nog zijn streven om het grondgebied van het Turkije van 1920 weer in zijn oude glorie te herstellen, met daarin opgenomen de Iraakse steden Mosul, Kirkuk en Erbil, het Syrische Aleppo, de Griekse Dodekanesos, Thessaloniki, Cyprus en een groot deel van de huidige Armeense republiek.
                                                                                                                                                                                            Waarmee de huidige grenzen die in 1923 bij het Verdrag van Lausanne vastgesteld waren, naar alle richtingen opgerekt zouden worden om tot een Groot – Turkije te komen. Noem dat maar geen krijgszuchtige droombeelden en tegelijk onmogelijke en niet eens vrome wensen die wel gefrustreerd moesten worden. Door Rusland, de Verenigde Staten, Iran, Irak. Door welk land niet? Waardoor Erdogan, omdat hij is zoals hij is, van louter woede en machteloosheid wel moest gaan brullen. Maar natuurlijk niet tegen Rusland. Zo wijs was hij nog wel dat hij dat land niet voor nazistaat en bananenrepubliek kon uitmaken. Zoals hij ook Washington met rust liet in de verwachting dat hij de Amerikanen nog wel eens nodig zou hebben omdat hij nog altijd jaagt op die andere grote vijand, Gülen, waarvan hij verwacht en hoopt dat die door hen aan hem uitgeleverd zal worden. Dus bleef er niets anders over voor Erdogan om zich op Nederland en ook Duitsland af te reageren. Met name omdat we te zacht en te besluiteloos zijn om hem echt bang te maken. Terwijl het EU – lidmaatschap toch al lang een gepasseerd station lijkt te zijn. Met als gevolg dat het allemaal liep zoals het liep en het eigenlijk nog alleen het wachten is op het moment dat Erdogan in het mes van zijn eigen hoogmoed valt. En wie weet gaat dat al op 16 april gebeuren. Maar nog groter is de kans dat de wereld, en vooral Europa, voorlopig zal moeten leven met zijn driftbuien en frustraties.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De frustraties van Erdogan

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Hij heeft in ieder geval vele Turken in Nederland in een kwaad daglicht geplaatst.

  2. adriaan zegt:

    Nee de Turken in Nederland, hebben zichzelf in een kwaad daglicht geplaatst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s