Mijn herboren treurwilg

Het was mooi geweest. Dat mocht toch wel gezegd worden na eenenveertig jaar trouwe dienst als prominent decorstuk in mijn leven. Maar tegelijk met onweersproken functies. Als schaduwbrenger op die hete en zonovergoten dagen, met een bladerkroon die verkoeling bracht door een natuurlijke parasol te zijn. Wat was ze handig met haar volgroeide stam, die haast logisch uitnodigde om er een hangmat aan te bevestigen. Wat dan ook prompt gebeurde en een middel tot verpozing deed ontstaan waar het zalig nietsdoen voor uitgevonden kon zijn. Hoe vaak en hoe heerlijk was het verblijf daarin en waar kon je beter dagdromen? Veel heeft ze dus gebracht, met telkens weer goede herinneringen eraan. Ze stond er model voor, werd een als het ware levend monument waarin een gedeeld verleden gespiegeld werd. Vanwege die betekenis heeft ze lang kunnen bestaan, hoewel met het verstrijken der jaren de lasten die bij het bezit van zo’n reuzeboom onvermijdelijk horen, steeds meer gewicht kregen ten opzichte van de lusten die er tot op de dag vandaag aan ontleend worden, al was het op het laatst nog alleen in de vorm van de gestolde herinnering. Die onbalans werd met het jaar duidelijker en voelbaarder, in die zin dat de trouwe dienaar die mijn treurwilg was, alsmaar meer werk en overlast ging bezorgen zonder dat er nog enig plezier aan te ontlenen viel.
                                                                                                                                                                                                  Vandaar het kort geleden genomen besluit om die treurwilg de nodige koppen kleiner te maken om haar zo een kans op een volgend leven te geven, maar dan in een aangepaste en kleinere vorm, waardoor haar groei gemakkelijker in de hand te houden zou zijn, met het bladerdek gewoon binnen handbereik. Dus zat er niets anders op dan een boomverzorger, een soort van boomchirurg, in de arm te nemen. Een beetje stijl mocht wel met zo’n lange staat van dienst na van niets iets te zijn geworden. Want het begon als twintig centimeter lang twijgje, dat in 1976 bij de Miro in Beek gekocht werd en op een vrij willekeurige plek in mijn achtertuin kwam. Om dan nu ten prooi te vallen aan de deskundigheid van ene Kurt uit Maria Hoop, die als een alpinist en acrobaat tegelijk in een waar spektakel van die kolos die de treurwilg was geworden, een manshoge houten Griekse zuil maakte. Met daar nu nog omheen de brokken en blokken als bewijzen en getuigen van een geleefd en gegroeid verleden. Maar ook als verbeelding en vertoon van haar kracht om tot een nieuw en overzichtelijk leven te komen. Waar ik dus van harte op hoop, omdat het daar uiteindelijk allemaal om te doen is geweest.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Mijn herboren treurwilg

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Dat het dan een kopje kleiner maken….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s