Zo ziet zelfoverschatting er uit.

Dit is het verhaal van een zondagskind dat slechts toegelachen werd door het leven en dus een ‘rupsjenooitgenoeg’ moest worden, omdat hij niet meer beter wist. Want als je ver voor je wettelijke pensioendatum en ruim voor het moment waarop gewoonlijk de midlifecrisis uitbreekt, je schaapjes royaal op het droge hebt door de verkoop van jouw keten van vijfenveertig elektronicawinkels op de grootste luchthavens van de wereld, dan heb je al niets meer te mopperen. En helemaal niet als je op je eenenveertigste voorzitter mag zijn van de meest toonaangevende voetbalclub van Nederland, Ajax. Met daardoor een entree tot zovele Bekende Nederlanders, welk predicaat je eigenlijk ook verwerft, qualitate qua, dus zonder er verder iets voor hoeven te doen. Dan heb je, zoals dat in het Limburgse heet, de vogel vorstelijk afgeschoten. Waarbij in het midden blijft of daar geluk of persoonlijke verdiensten bij zijn komen kijken. Maar eenmaal zover gekomen gaat het allemaal veel sneller en bijna vanzelf, als je tenminste een beetje wilt meewerken en vooral de goede maatjes blijft kiezen. Waar Michael van Praag – want over hem gaat dit verhaal – de bovenste beste in is geweest, met onder andere Johan Cruijff als goede vriend steeds aan zijn zij. Zodat zijn uitverkiezing tot voorzitter van de KNVB in 2008 – hij was net zestig – niet eens meer een kwestie van geluk genoemd kan worden, maar eerder getuigde van de wetenschap hoe de hazen lopen en vooral waar en wanneer.
                                                                                                                                                                                                 Waarna het op enig moment moet zijn gebeurd dat van Praag de greep op zichzelf en zijn besef van de werkelijkheid kwijt begon te raken. Wat niet zo vreemd is als alles je tot dan in je leven alleen maar heeft meegezeten. Met wensdenken dat samenvalt met besef en beleving van de realiteit en de daaruit voortvloeiende zelfoverschatting als de pijnlijke valkuil tot gevolg. Iets anders is er niet te maken van de drietrapsraket waarlangs Michael van Praag zich nadien wilde lanceren naar de sporthemel, god als hij zichzelf begon te wanen in het diepst van zijn gedachten. Met in elk geval twee treurige nabranders en afgangen tot gevolg, te weten zijn gestrande kandidatuur voor het voorzitterschap van de FIFA, waarna hij, nog niet wijs geworden, ook naast die zo hevig door hem verlangde functie van voorzitter van de Europese Voetbalbond UEFA greep. Omdat men hem niet moest en niet wilde. Desondanks blijkt dat ‘rupsjenooitgenoeg’ in Michael van Praag nog altijd niet tot rust gekomen. In weerwil van zijn 69 jaar heeft hij weinig geleerd en blijft hij maar voor zichzelf gaan, zich etaleren, zich presenteren, zich kandideren. Nu weer voor de nog niet bestaande functie van Minister van Sport in Nederland, waarvoor hij zichzelf uitermate bekwaam acht, om nog even zijn terminologie te gebruiken. Tragisch toch die misplaatste hardnekkigheid, dat volgehouden misverstand, dat niemand die van Praag aan zijn verstand schijnt te kunnen peuteren. Terwijl het zo nodig is om een keer van die man af te komen, die al zo lang zo veel beter had moeten weten.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zo ziet zelfoverschatting er uit.

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik had dat leventje wel willen lijden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s