Een overdosis aan politiek

Er moet mij iets van het hart. Ik begin ergens behoorlijk last van te krijgen. Een ergernis die in betrekkelijk korte tijd bij mij ontstaan. En ik ben nu op zoek naar het waarom van die haast onverwachte ommekeer. Waar is die vandaan gekomen en hoe kon ze mij zo plotseling en zo onaangenaam verrassen? Het vinden van een antwoord op die vragen is mede een onderdeel van mijn probleem, dat er meer en meer in lijkt te bestaan dat ik net als zovelen schoon genoeg van de politiek begin te krijgen. Alleen verschil ik van de hoofdtoon in dat ongenoegen dat namelijk veroorzaakt wordt door het ontbreken van elk vertrouwen in de bestuurders en de politici. Daar heb ik nog altijd voldoende fiducie in, hoewel er ook genoeg kanttekeningen gezet kunnen worden bij de betrouwbaarheid van deze en gene, terwijl het gestand doen van beloften ook niet aan elke politicus is gegeven. Het neemt echter voor mij niet weg dat ik het merendeel als in hoge mate competent beschouw, maar meestal weer niet zie uitblinken in communiceren, in het over het voetlicht brengen van moeilijke, ingewikkelde kwesties, die voor een beter begrip nu eenmaal in herkenbare taal verwoord moeten worden. Spijtig genoeg blijkt daarin menig politicus heden ten dage kopje onder te gaan. Zonder dat voor mij de integriteitskwestie ook maar in enig opzicht aan de orde is. Wat dus beslist verschilt van de bijna verwijtende toon waarop meestal het gebrek aan vertrouwen in politici wordt uitgesproken.
                                                                                                                                                                                                          En het lijkt er warempel op of het met de groeiende intensiteit van de verkiezingscampagne daarmee alleen maar beroerder gesteld wordt. Als ik mijn oor momenteel goed te luister leg, hoor ik de afkeer slechts groeien. En paralel daaraan gebeurt bij mij hetzelfde en krijg ik tabak van al die praatjes en leuzen en redeneringen die elke dag, elke avond zonder ophouden en op alle radio – en tv – zenders schijnen te moeten passeren. Zendgemachtigden weten van geen ophouden meer en laten lijsttrekkers, lijstduwers, opiniepeilers, journalisten doorlopend en telkens in eenzelfde volgorde opdraven. Maatvoering is er niet meer bij. Met als gevolg dat de kijkers, de luisteraars, de kiezers hun strot met verkiezingsnieuws en politieke meningen en slogans gevuld krijgen, tot ze de neus er vol van hebben. Waardoor ieder greintje interesse volledig doodgeslagen wordt, zelfs als de politiek een vak of een hobby is. Zo is het mij tenminste wel vergaan zonder dat ik politici ook maar iets verwijt. Het zijn de media die blaam treft, die het met deze overvoering volkomen fout doen, zeg ik uit overtuiging en vooral uit ondervinding nadat bij mij na de zoveelste avond met quotes, debatten, interviews, actualiteitenprogramma’s, journaals, polls het licht volledig en definitief uit is gegaan. Om met een boek in de hand vervolgens tot de conclusie te komen dat de verbeelding beter aan de macht kan zijn dan al dat gebazel en gezever waar maar geen eind aan schijnt te mogen komen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een overdosis aan politiek

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Aan de andere kant leer je nu wel de mensen achter de politiek kennen.

  2. sjogkel zegt:

    NL is kissebissen en elkaar bestrijden op de vierkante meter, dat zit in ons dna, tel daarbij op de hoeveelheid partijen (en feestmutsen) en daarbij nog ons 50er jaren omroepbestel, dan heb je de angst bij politici voor uitglijders, en er zijn de peilingen, dus wordt er stevig gestudeerd op voorbekookte oneliners, dan is het wachten op die ene banananschil en het land te klein is en twitter overloopt en zo hobbelen we voort tot de 15e, avond aan avond. Geen wonder dat de kwaliteit beschamend is.

  3. Mack zegt:

    Het laten struikelen van je tegenstander, en dat op een verhullende manier doen, daar gaat het meestal om. Daarom vind ik het wel goed als een politicus 1 op 1 wordt geinterviewd, en hij zich minder druk hoeft te maken om aanvallen van links of rechts.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s