De ware Carnavalsgeest

Als boven de rivieren het idee post gevat mocht hebben dat de nadering van de drie dolle, dwaze dagen, die het Carnaval vormen, hun schaduw vooruitwerpen en de hele samenleving al in hun greep hebben, dan kan die gedachte gevoeglijk en snel vergeten worden. Het leven neemt hier nog altijd precies zo zijn gang als in de rest van Nederland, laat staan dat er van voorpret iets te merken zou zijn. Ook al willen de kranten en regionale zenders anders doen geloven en proberen ze met hun aangepaste verslaggeving, de stemming erin te krijgen. Ik heb tenminste nog niemand gesproken over wie de Carnavalsgeest vaardig werd na lezing van het volgende artikel over de Limburgse bakker die de beste nonnevot bakt. Als je maar lang genoeg in Limburg woont, weet je immers dat dit het zoveelste verhaal met een baard is dat kennelijk elk jaar weer verteld schijnt te moeten worden. Kortom, oubolligheid troef en nog geen sterveling dus te bekennen die de Carnavalsdraad zo voortijdig als de media dat zouden wensen, oppakt. Omdat het vieren van Carnaval zo niet werkt. Dat bestaat niet in het je weken van te voren oppompen voor die drie dolle dagen. Hoogstens wordt er een wagen voor de optocht voorbereid. Maar dat heeft op zich weinig met de Carnavalsgeest te maken.
                                                                                                                                                         Die doet zich pas en in volle hevigheid voor op zo’n eerste dag van dat feest, als het begint te kriebelen en de wetenschap over je vaardig wordt dat het in de café’s, patronaatsgebouwen en gemeenschapshuizen op dat moment te doen is. Dan wordt de dagdagelijkse rol zo maar spontaan afgelegd en haast à l’improviste in een andere huid gekropen. Om de sores van alledag zo kwijt te raken, in ieder geval te vergeten. Door te dansen, te hossen, te springen, te zingen en te sjoenkelen, zonder aanziens des persoons en met zo nu en dan een glas bier. Want hoe zou het anders een volksfeest kunnen zijn? Zo werkt het. Niets meer en niets minder. En daarvoor zijn echt geen ellenlange verhalen vooraf nodig. De echte Carnavalist kan absoluut zonder en geniet zo veel meer. Met al het andere, zoals bijvoorbeeld de geluidsorkanen en het idee dat er veel gedronken moet worden, als jereinste ballast. Houd die drie dagen maar gewoon klein om bij de kern van dat feest te blijven en er zodoende ook alles uit te halen. Gewoon weer bij het begin beginnen om de ware Carnavalsgeest opnieuw te pakken te krijgen. Lijkt, als het goed wordt beschouwd, helemaal geen slecht idee in deze tijd, waarin alles, zelfs het Carnaval, opgeklopt schijnt te moeten worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg. Bookmark de permalink .

Een reactie op De ware Carnavalsgeest

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Een buitenstaander snapt er niets van…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s