Populistische volksverlakkerij

Populisme is jereinste volksverlakkerij. Het is een gedachtenwereld die de werkelijkheid en daarmee elk idee van democratie omkeert, op zijn kop zet en zich geloofwaardig tracht te maken door vooral de hoge toon aan te slaan. Waarmee het bedrog en het onbegrip weggemasseerd wordt, uit het zicht verdwijnt. Maar de oplettende luisteraar en degene die zijn klassieken een beetje kent, laat zich niet om de tuin leiden door een paar bijdehante kooplieden van emoties. Want dat doen die populisten, het aan de man brengen en verhandelen van valse of foutief opgewekte gevoelens. Hoezo, zou de terechte vraag zijn, als er opeens vraagtekens worden gezet bij de bedoelingen van populisten. Want hebben ze geen punt als ze die zichzelf feliciterende elite, die elkaar maar het balletje toespeelt en de belangen van het volk verkwanselt, voortdurend de maat neemt en aanklaagt? Er is toch een hemelsbrede kloof ontstaan tussen enerzijds Brussel en Den Haag en aan de andere kant het volk, de zeventien miljoen Nederlandse zielen? Dat is dus die ene kant van het verhaal, die dus zo driftig en vooral openlijk wordt beleden. Met alles en iedereen in de luwte, terwijl wat graag gewezen wordt naar die enkelingen in de politiek, die het volgens de populisten allemaal hebben gedaan. Eenvoudiger kan de voorstelling van zaken niet zijn, met als bijkomend voordeel dat de slachtofferrol net zo snel en gemakkelijk aan iedereen toegewezen kan worden en meestal ook aangemeten wordt, omdat men niet gehinderd wordt door kennis. Wat het meegaan in het gehuil van de wolven slechts eenvoudiger maakt. Terwijl een beetje meer doordenken een andere werkelijkheid zou doen ontstaan, waarin het geluid van de populisten snel verstomde.
                                                                                                                                                                                       Want democratie betekent letterlijk de heerschappij van het volk. In Nederland vormen de zeventien miljoen inwoners de basis van de staat, van de democratie. Alles, iedere regel, iedere instelling, elk orgaan fungeert ten behoeve van en dankzij het volk. Uiteraard is het lastig om die zeventien miljoen gezamenlijk dat gezag binnen die democratie te laten uitvoeren. Dus zijn er via een Grondwet en wetgeving spelregels afgesproken om dat hele proces in te richten. Daarbij is in ons land gekozen voor een constitutionele monarchie en een representatieve democratie, met vertegenwoordigingen van het volk op verschillende bestuursniveaus. Landelijk, provinciaal en per gemeente. Daarnaast zijn er uitvoerende organen gekomen om bestuurders en volksvertegenwoordigers te ondersteunen. Allemaal ten dienste van het hele volk. Dat controleert natuurlijk wel via zijn volksvertegenwoordigers, via degenen waarop ieder zijn of haar stem heeft uitgebracht. Wat onverlet laat dat elke Nederlander ook zijn eigen verantwoordelijkheid heeft en best met zijn neus bovenop het bestuur mag zitten. Ook als dat door die bestuurders lastig wordt gevonden. Want de staat dat zijn wij en niemand anders. Maar ja, en dan komt de praktijk om de hoek kijken. Wie doet zich die moeite? Weinigen, heel weinigen, met als gevolg dat er gevoelens van onbehagen kunnen ontstaan die korens op de molens van de populisten zijn. Recht van spreken hebben zij echter niet, laat staan verantwoordelijkheidsbesef. Want dan speelden ze wel open kaart en de bal terug naar die boze of ontevreden burger, die immers zijn democratische plicht verzaakte. Maar dat gebeurt niet, omdat vissen in troebel water zoveel eenvoudiger is.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

8 reacties op Populistische volksverlakkerij

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Landgraaf en Heerlen gaan ook niet samen… Ook dat is democratie.

  2. Mack zegt:

    Heb toch ergens wel moeite met het stuk omdat ik het lastig vind te bepalen wie populisten zijn en wie serieuze politici. In het geval van Wilders is het makkelijk, die laat niks doorrekenen, lost alle problemen op met het niet binnenlaten van asielzoekers, je moet wel heel wereldvreemd zijn als je dat verhaal gelooft.

    Maar de enige manier waarop het je nog lukt geen populist te zijn, is als je geen standpunt inneemt, of met alle winden meewaait en vooral niet voor Brussel bent.

  3. robschimmert zegt:

    Uitgangspunt is dat wij, de burgers, de staat zijn, terwijl hoofdzakelijk beweerd wordt dat de staat onze opponent is. Wat dus onmogelijk is, en ook niet begrepen wordt door veel bestuurders. Maar dat ligt ook aan ons burgers, omdat wij ons op afstand houden en onze eigen plek niet actief invullen. Sterker nog. We laten ons inpakken en meeslepen door populistische praatjes en beweringen. Wat, nogmaals, wel zo gemakkelijk is.

    • Peter zegt:

      Het kan wel zo zijn dat ‘de burger’ zich laat inpakken, de zwijgende meerderheid of minderheid, maar je vergeet de rol van de media, maatschappelijke organisaties, bedrijven en oppositiepartijen. In de VS is er een felle oppositie uit de grond gestampt op allerlei niveau’s, het aantal abonnees op de kritische NYTimes schijnt gigantisch te zijn toegenomen. De betrokkenheid is groter dan je zou denken. Overigens de relatie tussen staat en burger lijkt me behoorlijk complex en ingewikkeld, maar ik dacht dat het vertrouwen nog altijd groter is dan het wantrouwen.

      • Mack zegt:

        Volgens Wim Kan c.s. is de staat altijd onze “vijand” geweest. Dat was juist het punt, eerst noemden we ze “Den Haag” en nu de elite. Zij die elkaar de baantjes toespelen en zorgen voor zichzelf. Ik weet niet wat daar onmogelijk aan is? Ik laat me helemaal niet inpakken door populistische praatjes. Je kunt alleen lastig vaststellen wie zo praat. Als iemand van GL of D’66 roept dat er bij de regering een gebrek aan visie heerst, dan noem ik dat populistische prietpraat.

        • robschimmert zegt:

          Zodra alles op dezelfde hoop gegooid wordt, dus regering, parlement, ambtenarij, en er zo’n wij tegen zij – gevoel wordt opgeroepen, dan is dat die populistische prietpraat, vind ik, hoor. Wordt er wat geroepen vanuit de oppositie over regeringsbeleid, dan beweegt zich dat op een ander niveau, de prietpraat die de oppositie, omdat ze oppositie is, moet verkopen.

        • Mack zegt:

          Oké, een ander niveau maar net zo voorspelbaar. Wat de regering doet klopt niet en wij zouden het wel goed doen is altijd de boodschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s