Een klein en fijn museum

Er zijn musea en musea. Aan de ene kant heb je die cultuurtempels die bulken van de cultuurschatten, modern en klassiek, met in elke zaal in ieder geval een suppoost of een beveiligingsbeambte die iedere bezoeker op de voet volgt en al kijkend ook bijna uitkleedt. Waar je dus nooit aan de aandacht ontsnapt en nog net vrijheid genoeg hebt om te ademen en om te kijken, vanuit het keurslijf waar je onwillekeurig in wordt geperst. En dat je op de koop toe moet nemen als je tenminste in je behoeften aan beeldende kunst wilt voorzien. Maar er zijn ook van die kleinschalige musea waar die drukkende formaliteit, de tucht van de regelgeving niet zo heerst en je vrijuit kunt slenteren tussen al het moois dat daar ook wordt gepresenteerd, zij het met wat minder pretenties. Wat met bezoekersaantallen en budgets te maken zal hebben, maar de sfeer er wel zo gemoedelijk maakt. Het zijn meestal musea met een lokale functie dan wel een regionaal bereik, die voornamelijk functioneren dankzij de inbreng van vrijwilligers, zowel op bestuurlijk niveau als in de respectievelijke servicefuncties. Vanuit die optiek bezien is het daarom vaak bewonderenswaardig om te zien wat voor een exposities daar vaker gehouden worden, zowel gemeten naar aantal en frequentie dan wel kwaliteit. Een prachtig voorbeeld van zo’n kleinschalig en prima functionerend museum bevindt zich bij mij om de hoek. Het heet Museum Land van Valkenburg dat getuige het toenemend bezoek ook steeds meer in de smaak blijkt te gaan vallen.
Wat uiteraard op de eerste plaats toegeschreven moet worden aan de keur en kleur aan tentoonstellingen die er regelmatig worden gehouden, terwijl daarnaast de altijd informele sfeer kennelijk mensen ook gemakkelijker beweegt om in dit museum naar binnen te gaan. Zoals gezegd richt de focus van het Museum Land van Valkenburg zich met name op de kunstuitingen welke tot stand zijn gekomen in Valkenburg en de omgeving ervan, dus in feite Zuid-Limburg. Dat betekent zoveel dat daar op dit moment twee exposities met accenten op die couleur locale plaats vinden, welke zullen lopen tot en met 17 april. Met allereerst een selectie uit het oeuvre van schilder, graficus en cartoonist Gèr Huntjens, die als Hunt jarenlang nog steeds vermakelijke cartoons produceerde en die zich in zijn schilderwerk een duidelijk adept van de Vlaamse surrealist Magritte toonde. Parallel aan deze tentoonstelling is er ook een overzicht in beeld en tekst te vinden van de kastelen die Zuid-Limburg rijk is. Waaronder Lou Heynens, kenner bij uitstek, zijn handtekening zette. Ook deze expositie zal tot en met 17 april duren. Zodat er nog ruimschoots tijd beschikbaar is om een bezoek aan dit aangename museum met deze twee aantrekkelijke tentoonstellingen in te plannen. Gegarandeerd dat het de moeite loont, weet ik al weer een hele tijd heel zeker.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s