De waan van Amsterdam

Afgaand op de waan die dagelijks het nieuws haalt, wordt het een steeds groter voorrecht om ver daarvan verwijderd te zijn, in de geborgenheid en vertrouwdheid van het diepe Zuiden. Waar gewoon gewoon is en niet met zo veel nadruk tot ‘normaal’ bestempeld hoeft te worden. Niets aangenamer dan de wetenschap om op zeker 200 kilometer afstand te zijn van het epicentrum van de bubbel die Amsterdam heet en welke de hebbelijkheid heeft om zichzelf steeds weer in betekenis te overtreffen als de spraakmakende gemeente daar tenminste geloofd mag worden. Heerlijk en ook veilig om alle schijnbewegingen van ver te mogen beschouwen, met door die distantie een des te grotere kans op objectiviteit, nuance en een schatting naar waarde. Waardoor het bijvoorbeeld haast iedere week wel weer haast pijnlijk opvalt dat het volgende meesterwerk zijn intrede in de vaderlandse bioscopen doet, als er tenminste geloof gehecht moet worden aan het oordeel van de filmrecensenten van de Volkskrant. Maar hoezo autoriteit als alles dat de korenmaat passeert, maar onverbloemd mooi en prachtig gevonden wordt? Dus niet als dat zo in het oog begint te springen. Zoals ook andere escapades in het hoofdstedelijk publieke debat alleen maar vragen beginnen op te roepen.
Zeker als discriminatie zowaar bon ton bij de elite begint te worden, als haat en angst voor de islam driftig in zo’n podium voor de intellectuele voorhoede als de Balie is, begint rond te zingen en als een ‘moet kunnen’ door bijvoorbeeld een Paul Cliteur wordt afgedaan. Dan is het goed om daarvan op afstand te blijven, schone handen te houden en niet in aanraking te komen met wat losjesweg een modeverschijnsel wordt genoemd, van voorbijgaande aard heet, waarbij de sop de kool niet waard zou zijn. Waarmee men in die hotspot, die Amsterdam heet, altijd weer weg komt om aan een volgende hype te beginnen. Met de steeds grotere kans dat het van kwaad tot erger gaat, als de geesten er zo stormrijp voor worden gemaakt, als alles aanvaardbaar gevonden moet worden. In een klimaat dat alleen maar onaangenamer wordt, met natuurlijk schuld en verantwoordelijkheid die bij anderen ligt. Want zo slim is die elite toch altijd weer wel dat ze zich bij voortduring uit de voeten maakt zodra het zaadje van het kwaad is geplant. Des te beter is het om de vuilschrijverij en grofgebektheid van grote afstand te zien, uit de buurt van Teeuwen, Bernadette de Wit, Roos, Dijkgraaf, Geen Stijl en Hollman te blijven en vooral comfortabel in Limburg te zijn, zonder in het eigen gelijk te verdwijnen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De waan van Amsterdam

  1. Mack zegt:

    Teeuwen is toch geen Amsterdammerd? Of woont hij er tegenwoordig?

  2. Peter zegt:

    amsterdam is een soort kernreactor, een deeltjesversneller, alles gebeurd daar in de overtrefeende trap, of teveel, te slecht en te goed, het is er een teringzooi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s