Rocio Molina

Zelfs de hoogst gespannen verwachtingen blijken toch nog overtroffen te kunnen worden, werd ik mij gisterenavond gewaar tijdens een theatervoorstelling die zich meer en meer ontpopte als zo’n typisch unieke belevenis, die enkele malen in je leven passeert, als het tenminste om de kunst en cultuur gaat. Eerder maakte ik al zo iets mee in de tachtiger jaren tijdens een optreden van bandoneonist Astor Piazolla. Eenzelfde schok onderging ik tijdens het optreden van fadozangeres Mariza afgelopen zomer in Amsterdam. En nu was het opnieuw een vernieuwer van een traditionele kunstvorm, de flamenco, die een onvergetelijke indruk op mij maakte. Een kleine vrouw, die het ranke lijf miste dat inherent aan het beeld van de flamenco is, maar veel meer een atletische vorm had, welke nog het meeste deed denken aan hardloopster Nelli Cooman. Wat de prestatie, het optreden van deze Spaanse danseres Rocio Molina des te imposanter maakte. Want aan passie, temperament, gratie, uitdrukkingskracht ontbrak het bij haar geenszins. In een permanente werveling van beweging wist zij het uitverkochte Theater aan het Vrijthof in een optreden van een uur en drie kwartier geheel aan haar voeten te krijgen, te fascineren en mee te slepen terwijl het ademloos naar haar grensverleggende voorstelling keek.
                                                                                                                                  Niets van de traditionele flamenco kwam in de gebruikelijke vorm terug, hoewel de basiselementen van die dans wel overeind bleven onder haar drang tot vernieuwing. Rocio Molina bracht de flamenco 2.0. tot een nieuw leven, wat tegelijk een van de thema’s was van haar voorstelling naast de verbeelding van haar zoektocht naar de essentie van haar vrouw-zijn. Resultaat was een imposant solo-optreden, dat alleen die kracht kon krijgen dankzij de muzikale begeleiding van vier mannen, die tegelijk haar sparringpartners en referenties tijdens haar dansen waren. Logisch was de ovatie die haar en haar mannen na afloop ten deel viel en welke de uitdrukking moet zijn geweest van alle verwachtingen die ver werden overtroffen en van het gevoel van bevoorrecht te zijn geweest om deze artistieke gebeurtenis te hebben meegemaakt, die haast eenmalig was, want alleen nog herhaald zou worden in Amsterdam. En even vanzelfsprekend de erkenning dat de juichende recensies alleen maar op hun plaats waren, van de vijf sterren er geen te veel was en dat de punt op de i al voor haar optreden werd gezet tijdens de gloedvolle inleiding erop, die werd verzorgd door Volkskrant-journaliste Annette Embrechts in een betoog dat er evenzo wezen mocht en de hele avond nog eens van een extra gouden randje voorzag.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s