Een tegengeluid

Welbeschouwd gaat het nog nauwelijks aan om hier maar een enkel woord vuil te maken aan de ontwikkelingen in de wereld, ook als ze een totaal andere kant opgaan dan wenselijk is. Want wat schiet het in feite op? Objectief bezien helemaal niks. Alles gaat zoals het gaat en gebeurt toch. Maar omdat het bloed nu eenmaal al zovele jaren kruipt waar het niet gaan kan, wilde ik toch maar niet het zwijgen ertoe doen en dus desnoods en misschien wel voortdurend tegen de stroom op roeien. Ook al zou ik alleen mijn stem verheffen. Dat dan nog liever dan zwijgen en lijdzaam toezien hoe alles waarvoor ik altijd heb gestaan, ondergeschoffeld en zelfs vernietigd wordt. Activisme, protest en verzet is toch nooit weg? En wat is er mis mee om voor je mening te staan? Mogelijk op dit moment ook meer dan ooit noodzakelijk nu winden plotseling uit heel andere hoeken blijken te kunnen waaien. Zelfs zozeer dat ze aan kracht winnen en ook steeds meer gedragen worden. Want wie had tien jaar geleden kunnen denken dat figuren als Trump, Wilders, Le Pen, Petry en Höcke zo veel aan aanhang zouden winnen en zich zo sterk gesteund zouden weten in hun gedachtengoed? Was een Brexit toen voorstelbaar? Om nog maar te zwijgen over de wereldwijde opmars van het nationalisme en de pleidooien voor de natiestaat. Wat zich toen in de duisterste hoeken van samenlevingen bevond, zeg maar gerust ondergronds, kon zo maar gemeengoed worden en ging ook nog eens gepaard met een opzienbarende groei van de vergroving in normen en waarden plus een toename van geweld, die ook alleen maar kon verontrusten.
Waar twintig jaar nadat de Berlijnse Muur was gevallen, een dergelijk fenomeen als grensaanduiding haast taboe was geworden, deed ze niet lang daarna haar intrede in het politieke debat om nu, niet veel later, in veel bredere kring geaccepteerd te zijn als een afdoend panacee tegen immigratiestromen. Waar je natuurlijk gemakkelijk op komt, als verbeelding niet meer aan de macht is en teruggrepen wordt op de beproefde middelen van afschrikking, op het geweldsmonopolie van de staat. Want die kant gaat het onherroepelijk op, met nog meer ontwikkelingen die het bestaan van mensen dreigen te bederven. Zoals de muilkorving van de pers, de manipulatie van leugen en waarheid, het handelsprotectionisme, om maar een paar van die voorbeelden te noemen die een overheid moeten helpen grip op de samenleving te houden en om de gedane beloften desnoods kwaadschiks na te kunnen komen. Dat tekent zich af. Niet eens in de verte of achter de horizon. Dat punt zijn die tendensen inmiddels gepasseerd. Waardoor ze onze realiteit behoorlijk zijn genaderd. Reden genoeg om alleen maar waakzamer te zijn en al helemaal om de vinger aan de pols te houden en hier een tegengeluid te laten horen. Want daarvoor is het uiteindelijk, denk ik, op zich nooit te laat.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een tegengeluid

  1. Peter zegt:

    Helemaal mee eens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s