Naar de Baraque de Fraiture

Sneeuwval maakt onvermoede krachten en sentimenten in mij los. Dat is al mijn hele leven lang zo. Met dien verstande dat de uitingsvorm ervan in de loop der jaren wat veranderd is en ook milder is geworden. Maar voor het overige gaan de vlokken, en vooral als ze in pakken neerkomen, nog altijd met mij aan de haal en wordt de bezonnenheid bij mij toch een aantal tandjes lager gezet. Vroeger, en dan gaat het echt over meer dan vijftig jaar terug, konden de pakken sneeuw mij niet te hoog zijn. Met bij voorkeur totale maatschappelijke ontwrichting tot gevolg. Dat was echt amusement. En het isolement, de onbereikbaarheid van dorpen of streken als het summum van spanning en lol. Zoals de vermaarde winter van 1963 met haar poolkou en sneeuwjachten mij in mijn herinnering mijn finest hours bezorgd heeft, te meer omdat ik als de per  trein reizende scholier er ook genoeg van te duchten had en er dus over mee mocht en kon praten. Niets mooier dan om midden in die ontberingen gezeten te hebben. Met alleen nog die ontbrekende schakel van het niet ingesneeuwd te zijn geweest. Voor de rest was die lol toen dus compleet, zoals ze zich later toch nog vaker, hoewel te weinig naar mijn zin, herhaald heeft tot mijn telkens terugkerend genoegen. Omdat de kwajongen in mij weer werd losgemaakt en nadenken even werd vergeten.
Vandaar dat ik er ergens in het begin van de negentiger jaren niet voor terugschrok om met mijn Kever driftend de dik besneeuwde Adsteeg in Beek op te rijden, slalommend tussen auto’s door die de helling niet gehaald hadden. En logisch dat ik daarom gisteren ook niet te houden was toen ik las dat er veertig tot vijftig centimeter sneeuw gevallen was op de Baraque de Fraiture, het hoogste punt in België, welke op een uur rijden van mijn huis in Schimmert gelegen is. Weer even regeerde bij mij toch plotseling de impuls bij dat sneeuwdek van veertig centimeter dat bij ons namelijk nooit wordt vertoond. Dus een beetje als een kip zonder kop richting Baraque de Fraiture getogen, want zonder het besef dat ik waarschijnlijk niet de enige was die zo nodig die kant op wilde, op zo’n zondag in januari als ieder mens in zijn eigen bubble verkeert en dus nergens rekening mee houdt. Met als bizar resultaat een file van ongeveer vijf kilometer voor de afslag naar die Baraque de Fraiture, die naar ik later begreep voller dan vol was en die ik dus nooit heb gezien. Dankzij mijn gebrek aan inzicht en mijn impulsen die mij beletten om verder te kijken dan mijn neus lang was, hoewel er op die top door de dichte mist ook geen hand voor ogen bleek te zien. Wat de schrale troost was toen ik besloot om onverrichterzake naar huis terug te keren.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Naar de Baraque de Fraiture

  1. Mack zegt:

    Maar wel een mooi stukje! Echt leuk om te lezen.

  2. Sjoerd van bVision zegt:

    Haha, dat is mij ook al eens gelukt, met de langlauf ski’s in de auto en halverwege maar ergens anders gaan skiën.

  3. Emigrant zegt:

    Schrap één letter en je hebt een frietkot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s