Een vreemde kostganger

Het aantal vreemde kostgangers neemt hand over hand toe. Binnen ieders gezichtsveld komen er legio voorbij, vermoed ik. Bij mij tenminste wel. En dan leg ik de lat nog best hoog bij mijn definitie van afwijkend gedrag. Het moet echt uitzonderlijk zijn, wil het bij mij enige verbazing oproepen. Maar in elk geval één representant van die categorie ziet haast dagelijks kans om mij toch met mijn ogen te laten knipperen. Wat dan ook nog eens op een vast moment gebeurt. Zo rond de klok van twee ’s middags komt hij in een versneld tempo aangelopen. IJsmuts op, dikke wollen sjaal, blauw duffels jack en wandelschoenen plus een altijd rood hoofd, dat om de zoveel passen schielijk om zich heen kijkt, van links naar rechts en weer terug. Welke marsbeweging plotsklaps stopt als hij aan de overkant van de weg waaraan ik woon, ter hoogte van de Honda-dealer is gekomen. Hij maakt daar niet eens pas op de plaats, maar staat gewoon stil, niet bewegingloos, want hij beweegt zijn linkerhand, waarmee hij lijkt te tellen. Het moeten de auto’s op het parkeerterrein zijn, die hem daartoe aanzetten en zo bezighouden, tenminste een minuut of twee, als hij vervolgens rechtsomkeert maakt om zijn terugweg naar iets of iemand ergens in Hulsberg te aanvaarden.
Op welk traject hij ook zijn bezigheden heeft, die toch iets met mobiliteit te maken moeten hebben. Want kentekenborden blijken een ongekende aantrekkingskracht op hem uit te oefenen. Hoeveel passerende auto’s kijkt hij niet verwonderd of gefascineerd, maar in elk geval met een groot vraagteken op zijn gezicht, na? Halteborden van het openbaar vervoer, met de uitgebreide informatie over de dienstregeling, en abri’s houden hem evenzeer bezig, heb ik al vaker gezien als ik hem ergens op een van die ijkpunten op zijn terugweg zag bivakkeren of onderzoek doen. Zonder dat ook maar enigszins het doel of de zin van die activiteit duidelijk werd, terwijl ik ook niet de aanvechting voelde om hem te vragen wat hij zocht, wilde of wat hem bezielde. Wat zou ik ook, als hij verder niemand iets in de weg legde. Waardoor die vraag rond zijn gedrag onbeantwoord bleef en hij voor mij het predikaat van vreemde kostganger hield en hij dat ook wel zal blijven omdat niets wijst op een verandering van die dagelijkse voettocht naar die vaste bestemming bij mij aan de overkant. Of zou het stellen van die ene vraag toch voldoende zijn om van hem weer de doorsnee mens te maken, waarvan er al zovelen zijn? Maar ja, aan de andere kant zijn juist die vreemde kostgangers wel de krenten in de pap, die ons dagelijks leven een beetje op smaak houden……
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een vreemde kostganger

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    die vreemde kostgangers horen er gewoon bij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s