Een Rotterdams misverstand

Uiteindelijk lijkt het met Rotterdam allemaal op zijn pootjes terecht te komen. Het is  een stad geworden die zich mag laten zien en waar het waarachtig ook nog goed toeven is. Waarbij niettemin wel een kanttekening gemaakt moet worden. Maar daarover straks meer. Want op de eerste plaats moet wel vastgesteld worden dat er decennialang een levensgroot misverstand heeft geheerst rond de Maasstad, waarvan de bewoners mogelijk de eerste oorzaak zijn geweest om dat in het leven te roepen. Omdat men zich zo nodig wilde afzetten tegen dat gehaaide Amsterdam, stad waar het allemaal pleegde te gebeuren en die ook een plek op de wereldkaart had bemachtigd. Met min of meer een minderwaardigheidscomplex aan de Maas tot gevolg en de logische compensatie in ferme borstklopperij, in het zich erop beroemen dat nergens de handen zo uit de mouwen gestoken werden als juist in Rotterdam, waardoor het wel degelijk meetelde. En zo hield men zich in feite vanaf de meidagen van 1940, na het verwoestende bombardement, aan de praat met de voortdurend opklinkende eigenroem als er weer een staaltje van wederopbouw ten beste was gegeven. De Lijnbaan, de metrolijn, het beeld van Zadkine konden zo iconen voor eeuwig worden, blikvangers die daarmee tegelijk de aandacht afleidden van de oneindige troosteloosheid welke tientallen jaren lang het decor van de Rotterdamse binnenstad was. Een plek waar je als sterveling eenvoudigweg niet gevonden kon worden, opgejaagd als je werd door de windkracht die door dat permanente waaigat aan de Maas woei.
Geen wonder dat zo’n stad gemeden werd als de pest en de reputatie had van een bron van permanente verveling te zijn. Als je geen hekel had aan jezelf, ging je het daar dus niet zoeken. Daarin heeft dat Rotterdams misverstand van vermeende grootheid zo lang bestaan en begon zich in feite op te lossen in het midden van de negentiger jaren, dus vijftig jaar na de Bevrijding, toen de Erasmusbrug werd geopend en het hart van de Maasstad ontsloten werd. Waarna het echt heel snel is gegaan en in twintig jaar tijd de achterstand op Amsterdam werd ingehaald, zonder dat het verder dienstig is om de steden met elkaar te vergelijken. Maar met een Museumkwartier, sterrenrestaurants, een briljant Centraal Station, een serieus metronetwerk, een Kop van Zuid, theaters en een prestigieus jazzfestival binnen je stadsgrenzen doe je gewoon mee, word je serieus genomen. Met meteen wel de plicht om de maat te houden en niet over eigen schaduwen te gaan springen. Want zoveel is er dus wel in Rotterdam aan de hand, waar men met de op zich spannende Markthal veel en veel te hoog heeft gegrepen, met een nering daarin die zich richt op de happy few, maar onbetaalbaar is voor al die werkers die de stad vooral bevolken en die er juist om vragen om echt Rotterdams te doen en te blijven. Omdat gewoon al gek genoeg is, als het dan toch over echt Rotterdams gaat.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een Rotterdams misverstand

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Rotterdam is veel meer een stad dan Amsterdam, alle Amsterdammers weten dat nog niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s