Die slaapverwekkende Top 2000

Ieder zijn meug en nog meer zijn plezier, als het tenminste aan mij ligt. Maar er zijn van die gebeurtenissen – of zullen we het maar events noemen – waar ik met de beste wil van de wereld niet meer warm voor kan lopen, terwijl ik er een jaar of tien geleden nog wel de lol van in zag. Maar op een gegeven moment krijgen ze een baard en een geweldig geeuwgehalte. Met als fraai en tegelijk actueel voorbeeld de Top 2000, waarvan in mijn optiek en nog meer beleving de frisheid nu wel volledig zoekgeraakt is. Een uitgekauwde formule, die – wonder, o wonder – miljoenen nog altijd bezig en enthousiast blijkt te kunnen houden. Zodat ik mij elk jaar meer ga afvragen waar ik die boot ben gaan missen en waarom ik het tegenwoordig niet meer op kan brengen om er in die hele week van haar uitzending zelfs maar tien minuten naar te luisteren. Heeft het iets met voorspelbaarheid te maken? Wat dus behelst dat je na zo’n zeventien edities ondertussen wel weet wat je aan muziek opgedist krijgt. Op dat ene juweeltje ga je natuurlijk geen dagen aaneen zitten wachten. Zeker al niet als je jezelf via Spotify wat dat aangaat op je wenken kunt bedienen. Die slaapverwekkendheid is eigenlijk al voldoende om mij van dit muzikale circus af te houden.
Maar een nog dwingender reden is de wijze waarop die hele lijst van 2000 onophoudelijk en in duizelingwekkend tempo aaneen wordt gepraat, geroepen, geschreeuwd door platendraaiers, die ik niet eens meer discjockeys kan noemen, omdat ze wel overstuurde praatmachines lijken. Gooi er een app of een euro in, en het kakelt, lacht, gilt, krijst zonder dat er nog een kans is op iets dat op stilstand lijkt. Het gaat maar door en door, waarschijnlijk het meest en ook gestimuleerd door het eigen genoegen en de lol om zichzelf. Waardoor de dagen tussen Kerst en de jaarwisseling, die zich toch kenmerken door zoiets als rust, stilte, overbodigheid en luchtledigheid, volledig volgeplempt worden door het lawaai van die types die bijna orgastisch van zichzelf zijn en van hun voorrecht dat zij bij de totstandkoming van dat giga-event dat de Top 2000 dan volgens hen is, op de eerste rij mogen zitten, nee, dat zelfs zijn. Die geschreeuwde verrukking echoot dus de hele dag, merkte ik de paar keer dat ik mijn autoradio aanzette, om die eigenlijk meteen bij het horen van dat geraas de nek om te draaien. Omdat ik er dus niets meer mee kan, zonder ieder ander zijn meug en zijn plezier te misgunnen. Waarbij ik mij wel afvraag hoe al die opwinding zich toch verhoudt tot zo’n Top 2000 die hard op weg is om een draak  van heb-ik-jou-daar te worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Die slaapverwekkende Top 2000

  1. Peter zegt:

    Tja Rob, sign of the times, de tijdsgeest, 21e eeuws voksvermaak, wie had dat ooit gedacht. Men is ooit met tegenzin hiermee begonnen schijnt het, en nu komt men er dus nooit meer vanaf. Er staat best wat goede muziek tussen, maar ik heb geen zin aan Corrie Konings of de zoveelste keer Dire Straits en het zogenaamd – met z’n allen door de discjockey van dienst – gemaakt sfeertje, wat jij ook aangeeft. Het enige leuke is de TV aflevering met de bijdragen van Leo Blokhuis.

  2. Mack zegt:

    De magie is eraf, maar ik luister ik de auto nog steeds. Terwijl ik normaal altijd radio 1 heb aanstaan. Ik verbaas me wel hoeveel absolute bagger er in die lijst staat. Zeker als je zo bij 400 bent aangekomen verwacht je toch dat het vanaf dat moment wel goed zal gaan. Nee hoor, gewoon weer Typhoon of zoiets.

  3. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik vind het heerlijk om al die ouwe meuk nog eens te horen… Het gezwets eromheen hoort er gewoon bij tegenwoordig, daar kan ik me niet druk om maken.

  4. Mstrjimmy zegt:

    Op de een of andere manier kan ik er ook niet voor warm lopen. Heb dat ook een beetje met Serious Request. Een formule die ze proberen te vernieuwen door maar 2 deejays in het glazenhuis te zetten. Maar goed voor ieders wat wils. Ik krijg een oude mannen club gevoel bij de top2000. Ik luister de laatste dag wel naar de Top500 van het foute uur op Qmusic.

  5. Ximaar zegt:

    Het ergste zijn de fanclubs van bijvoorbeeld Queen die er voor zorgen dat je die ellende een stuk of 20x te horen krijgt. Zelf luister ik er niet naar. Het is niet anders dan de top-4000 van Radio-10 en eerder de top-100-allertijden van Veronica. Maar dezelfde muziek hoor je ook het hele jaar door bij die Radio 10 of in de nonstop-uitzendingen van regionale omroepen.

    Mij schiet af en toe wel eens een raar plaatje uit m’n jeugd of eerder te binnen die dit soort lijsten niet haalt. Ik weet dan vaak ook niet de uitvoerende of de titel. Met die ontbrekende gegevens is het dan nog flink speuren op youtube. Soms sta ik er versteld van dat ik zoiets dan toch binnen een paar minuten vind, om er vervolgens achter te komen dat ze in de 60’er jaren ook enorm veel bagger maakten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s