Toni Erdmann

Het moet erkend worden dat de tekst waarmee de Duits-Oostenrijkse film ‘Toni Erdmann’ wordt aangekondigd en aangeprezen, de spijker op zijn kop slaat, niet treffender de uitersten en tegenstellingen die in die film samenkomen, had kunnen karakteriseren. Want het is inderdaad een bitterzoete tragikomedie, het verhaal van de confrontatie tussen vader en dochter die gaande hun leven niet verder van elkaar hadden kunnen komen te staan. Dit tot vooral het verdriet van de vader die meer tijd en ervaring heeft om die wanverhouding nader te beschouwen en vervolgens de eigenzinnige aanpak kiest en bizarre methode hanteert om daar een oplossing voor te vinden. Het gevolg is dat de film een opeenvolging van de wonderlijkste situaties te zien geeft, met absurditeiten die zo maar gewoon kunnen worden en uiteindelijk ook nog dat doel dienen dat de vader betoogt, namelijk zijn dochter weer een beetje tussen de mensen te krijgen. En die cascade van vaker idiote voorvallen en gebeurtenissen geven de film zelf uiteraard een aangename vaart en leiden er ook toe dat je als kijker door die twee uur en veertig minuten van kijken, verbazen en verwonderd zijn wordt gesleurd naar dat eind, dat geen happy end insluit. Allerminst.
Maar wel een landing op aarde betekent waarin vader en dochter elkaar weer vinden in het besef en de wetenschap dat leven en geluk niet elkaars synoniemen zijn, maar gewoon aan elkaar grenzen, in die zin dat leven toch zoveel is als bikkelen, vallen en opstaan, tussen die twee punten, of noem het momenten, waar het geluk zich kortstondig in optima forma aandient, om vervolgens te vervloeien in de dagelijkse gang der dingen. Oftewel waartoe humor, zelfs in de meest absurde vorm, niet kan dienen als ze de ernst van het leven zo in beeld weet te brengen, met behulp van metafoor op metafoor, van de eerste tot de laatste minuut. Waarmee ieder die van plan is om naar deze film te gaan vast is gewaarschuwd, maar zich zeker niet moet laten tegenhouden. Want ‘Toni Erdmann’ is beslist een ‘must see’, die niet voor niets op alle filmfestivals van het afgelopen jaar als een van de meest spraakmakende inzendingen werd beschouwd, zeker niet in de laatste plaats door de acteurs Sandra Hüller en Peter Simonischek die in de rol van dochter en vader de sterren van de hemel spelen. Waarvoor alleen al een gang naar de bioscoop meer dan gerechtvaardigd is.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Toni Erdmann

  1. Peter zegt:

    … kan dit alleen maar beamen, heb de film toevallig gisterenmiddag in maastricht gezien, had niets over de film gelezen, wist zelfs de lengte niet, hierdoor had voor mij de film iets van ‘wat is dit? waar loopt dit op uit..? al heel wat films gezien, deze zal ik niet snel vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s