Toon en de ouwe koeien

Het zal wel bij de Nederlandse verhoudingen horen dat een honderdste geboortedag de aanleiding vormt voor een soort van heiligverklaring, die momenteel tot uitdrukking komt in paginagrote artikelen of fotoreportages, nu al enkele weken lang. Het gaat natuurlijk over Toon Hermans, die kennelijk opeens in de spotlights geplaatst moet worden, met zo’n geboortedag als futiele aanleiding. Of is het de nooddruft en de bedelstaf die zijn beide zonen hiertoe drijft? Want ze is bijna ongekend en onbestaand de publiciteitsgolf die dankzij hen rond hun vader is ontketend. Met Dagblad de Limburger die zij als eerste voor hun karretje hebben gespannen en die er dan ook garen bij spint, omdat ze toch per dag op zijn minst twee bladzijden vult en wijdt aan dit in feite overbodige herdenkingsfeestje. Waarna de landelijke media, ook niet verlegen om wat blad – en zendervulling, er ook nog eens bovenop sprongen. Zodat er wel wat van die ouwe koeien van stal moesten worden gehaald. Bijna logisch en ook zo voor de hand liggend, verlegen als dat soort veteranen nog altijd lijkt om een schnabbel en wat van die verslavende aandacht.
Het werd immers al zo stil rond hen. Dus wat is er dan mooier om nog eens wat herinneringen op te halen aan die Toon van vroeger, ter meerdere eer en glorie van hem, terwijl het tegelijk mooi meegenomen is dat ze er zelf toch ook wat wijzer van worden? Ze kwamen allemaal weer langs. Paul en Freek en Youp en Herman en Willeke, met stuk voor stuk dezelfde verhalen en de kopie van de kopie van de kopie van de lofzang, die al zo vaak en zo lang en zo breed is afgestoken. Het voetstuk waarop hij wordt geplaatst, het voorbeeld, de inspiratiebron, aartsvader van de humor, toonbeeld. Het is inmiddels allemaal genoegzaam bekend en maakt daardoor de vraag alleen maar prangender wat Toon bij zijn leven van deze kakofonie van gejubel zou hebben gevonden. Hij was denkelijk niet meer bijgekomen en had er zonder twijfel zo’n sketch van gemaakt dat deze gelegenheidsredenaars daarmee voorgoed in een stereotiep gegoten waren. Met dank aan zijn beide zonen die hun vader waarschijnlijk zo slecht begrepen hebben dat ze hem deze flauwekul hebben aangedaan, om over krantenlezers en televisiekijkers maar verder te zwijgen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Toon en de ouwe koeien

  1. Peter zegt:

    Zo gauw bekende artiesten onder de zoden belanden wordt het al snel erg stil en raakt hun werk vergeten, ik heb het gevoel dat het verhaal van Toon nog even mee kan en hij het misschien stiekum toch wel leuk zou hebben gevonden…

  2. Mack zegt:

    Ik vind Toon nog altijd geweldig. De manier hoe hij het publiek in zijn zak heeft, de timing van zijn opmerkingen en grappen, ik kan me best voorstellen dat hij de absolute grootmeester van het cabaret is.

    • robschimmert zegt:

      Ik zet hem ook niet weg, hoor. Integendeel. Maar een honderdste geboortedag. Straks zijn vijfentwintigste sterfdag. Misschien nog de herdenking dat hij vijfenzeventig jaar geleden getrouwd is. Zo kunnen we wel jaarlijks, maandelijks aan de praat gehouden worden. Dit soort overbodigheid, hindert mij….

  3. hanneke zegt:

    Als cabaretier vond ik hem leuk, in die tijd dan. Daarna overleefde hij zichzelf met die versjes die je overal tegenkwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s