Een balletje opgegooid

Heimwee. Weemoed. Melancholie. Een mix van die sentimenten nam bezit van mij toen enkele dagen geleden op het fraaie plateau van Margraten uit het niets van  haar golvende en lege vlakte zo maar een kolossale linde, een heel oude dus, voor mij oprees. Hoewel omringd door een veldkruis, een zitbank en een vuilnisbak, kon allenigheid niet beter tot uitdrukking komen. En unieker kon een ‘landmark’ niet zijn. Hoogstens te vergelijken met een equivalent ervan bij mij in de buurt, in de vorm van een eeuwenoude holle eik, die zich  ergens halverwege Schimmert en Houthem bevindt, langs de weg door het veld die de twee dorpen vroeger met elkaar verbond. Ook op dat plateau blijft dat vergleden verleden dus dankzij die ouwe linde voor altijd tastbaar, omdat ze herinnert aan de negentiende eeuw, in welke tijd ze de grenzen tussen de gehuchten ’t Rooth, Klein Welsden en Wolfshuis markeerde en daarmee het begin en einde van dorpsculturen en locale tradities aangaf. Met kenbare verschillen per strekkende drie, vier kilometer, die uiteindelijk nog alleen deze sporen in de moderniteit hebben achtergelaten. Want wie herinnert zich nog het oplaaiend gemoed als een jongen uit een naburig dorp kwam vrijen? Wie en wat liep er dan niet te hoop?
En was het niet net zo aan de hand met het voetbal tussen buurten, zoals dat nog in de vijftiger jaren mijn geboortestad Culemborg beheerste en de gemoederen dan flink deed oplaaien? O tijden, o zeden! Kom daar nu nog eens om. Of is dat ontbreken ervan nu precies de crux van het verzet tegen globalisering, de EU, verklaart dat die hang naar vroeger, die nostalgie als wapen tegen het gevoel alles kwijt en ontheemd te raken? Dat verlangen naar toen geluk nog heel gewoon was. Waar het klatergoud van de overdonderende welvaart voor in de plaats is gekomen zonder echt waarde aan het leven toegevoegd te hebben. Hoogstens leegte. Met onbehagen tot gevolg en de vragende conclusie of dit nu alles is waar het om draait. Onvrede oftewel troebel water waar nog met moeite bruggen over worden geslagen, zodat men wel op zoek gaat en dan vanzelf uitkomt bij de verleidelijke lokroep die herstel en terugdraaien belooft alsook de herleving van vroegere tijden. Zoiets moet het zijn, die belofte. Niks onderbuik. Dat wordt er wel van gemaakt als de verkeerden met dat onbehagen aan de haal gaan. Wat nu overduidelijk gebeurt. Waarvoor ik als waarschuwing dit balletje heb willen opgooien.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een balletje opgegooid

  1. Peter zegt:

    Ik snap jpuw balletje wel, maar pas op voor selffulfilling prophesy. Door het zgn sentiment steeds opnieuw te anayliseren aan de hand van de meest recente journaalbeelden draaien we ons steeds dieper in een kolk van moedeloosheid. Ik las vanochtend een hartverwarmend stuk, ook dit is Nederland en hier werd een brug geslagen en hier geen leegte.

    https://decorrespondent.nl/5820/hoe-toneel-22-syriers-in-hoogeveen-deed-inburgeren/283297206720-f0b00863

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s