Afscheid van het cabaret

Hoe het ook gewend wordt en gekeerd en welke kant het daarbij op gaat, maakt helemaal niets meer uit. Herhaling, zeker als die zichzelf nog eens herhaalt, wreekt zich altijd. Bij mij althans wel. Er komt onvermijdelijk dat moment dat het mooi is geweest, genoeg echt genoeg is, omdat je er op uitgekeken raakt, je het allemaal wel weet. Waarmee het cynisme helemaal niet geboren hoeft te zijn. Want de geest, het gemoed, het verstand heeft op zijn tijd ook verversing en verkwikking nodig om bij de tijd en soepel te blijven. En dat zal heus niet alleen voor mij gelden, denk ik, hoewel ik wel moet erkennen dat ik de laatste tijd meer met die ervaring geconfronteerd wordt. Zo is voetbal daardoor nagenoeg een gepasseerd station voor mij geworden, hoewel ik het allemaal best nog bij houd en mijn voorkeuren onveranderd zijn. Maar de jus is er heel duidelijk vanaf. Precies vergaat het mij met de politiek, waarin ik de trucs en handigheidjes langzamerhand ook wel ken en herken. En last but not least is er dat verhaal van het vaderlands cabaret dat voor mij in de loop van de laatste jaren een baard van jewelste heeft gekregen. De kunstjes van de heren en dames cabaretiers zijn zo onder de hand zo vaak vertoond dat ze, als het aan mij ligt, doorgestreept en weggelaten mogen worden en dus eveneens uit de televisie-programmering kunnen verdwijnen.
Hun hoofden zijn immers veel te vaak te zien, terwijl ze niets nieuws onder de zon hebben te brengen. Ze blinken uit in het herhalen van zetten, originaliteit is hen vreemd, te meer omdat wat zij te zeggen hebben met een pijnlijke hardnekkigheid en onverminderd in eenzelfde vorm wordt gegoten. En als het dan niet verandert, dan moet je wel verdomd geestig en komisch en charismatisch zijn, wil je na verloop van de tijd nog aan de bal blijven. Wat in feite dus niemand meer lukt. Wat alleen maar pijnlijk duidelijker wordt naarmate hen meer en meer zendtijd gegund wordt. Want dan zie je de beperkingen des te meer en nog eens helderder als de toonhoogte alsmaar hoger wordt, de gebektheid stukken grover en het choqueren elke grens overstijgt. Zonder dat er een greintje meer gelachen wordt om die cabaretiers, die zich aldus slechts manifesteren als de roependen, zeg maar blèrenden, in de woestijn, die niks en niemand meer iets brengen en voor mij waarachtig de dood in de pot zijn geworden, waar ik niets meer aan vind en mijn tijd niet meer aan verdoe. Met erkenning van de verdienste van dat huidig cabaret dat het mij ondanks zichzelf de weg naar betere genietingen heeft gewezen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

2 reacties op Afscheid van het cabaret

  1. Peter zegt:

    Het vervelenst vind ik het zgn. VARA cabaret of wat daarvoor doorgaat op de zaterdagavond, en als je Toon als referentie neemt…. tja waar hebben we het dan over. Ik denk dat de TV de hoofdschuldige is in de misere.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s