Een ronde over het Plateau

Het was op deze maandag te stralend weer om maar thuis achter de gordijnen te blijven zitten. En wat voor een voorrecht het dan is om in Zuid – Limburg te wonen werd tegelijk duidelijk. Want nadenken over hoe en waar er gewandeld kan worden, is totaal niet aan de orde met een dicht netwerk aan wandelroutes door een steeds schitterende omgeving. Met telkens weer verrassingen, wat op deze fraaie middag maar al te duidelijk werd. Omdat het gebied tamelijk onbekend was, viel de keuze op een traject van ongeveer tien kilometer dat zou voeren over het gehele plateau van Margraten, grotendeels langs wegen die niet toegankelijk zijn voor auto’s, waardoor de omgeving min of meer ongerept en nauwelijks bekend is. Start – en eindpunt bevond zich in het rustieke Bemelen, dorp dat welgedaan en nagenietend van haar eigen verleden, aangevleid ligt tegen de Bemelerberg, scherprechter uit de Amstel Gold Race. De stilte die hier al bij ons vertrek heerste, heeft ons gedurende de hele wandeling begeleid en werd  slechts verbroken door het gebalk van een ezel, een claxon van een auto, maar van heel ver, het gekwetter van de groepjes staartmeesjes die zich in het struweel amuseerden. Verder klonk er niets waardoor de stilte een gewijd gehalte kreeg en alles, flora en fauna, maar ook de camping, de boerenhoeves en de groeve, een schoonheidsprijs verdiende.
Want waar moet je in hemelsnaam in zo’n paradijs de voorkeur aan geven als de zon en de diepblauwe lucht overal hun werk doen en onverbiddelijk mooi zijn? Aan de rijk aanwezige vogellijm, aan de mergelgroeve ’t Rooth, die van lelijkheid bijna als vanzelfsprekend ook oogstrelend blijkt, of aan de sperwer die in de top van de boom, roerloos zijn jachtterrein verkent? Of aan de dassenburchten, de mergelgrotten, de vergezichten op Berg en Terblijt, de Mariagrot aan de Bosweg in Bemelen of de kalkbranderij de Valk? Door dit gebied en langs die markante punten voerde dus onze wandelroute, vanuit Bemelen langs de Bosweg tot aan de poort van de groeve ’t Rooth, waar linksaf wordt geslagen om vervolgens rondom die al eerder genoemde groeve te lopen, in de richting van het gehucht waaraan die mergelgroeve haar naam heeft ontleend, ’t Rooth. Over een lengte van een kilometer wordt die buurtschap doorkruist, om dan bij een eenzame, oude linde in het veld linksaf te slaan en dan de weg te volgen tot Wolfshuis, zoals de verzameling van vijf, zes huizen wordt genoemd. Na een kort stukje verharde weg wordt de weg naar rechts genomen. Deze loopt in een halve maan om Wolfshuis en Gasthuis heen om na zo’n anderhalve kilometer daar uit te komen, waar de wandelaar een afdaling treft, die de weg wijst naar het punt waar twee uur geleden vertrokken werd, in Bemelen en waar het nog altijd stil is, zoals het dat de hele weg is gebleven. Maar natuurlijk ook omdat het maandag was.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een ronde over het Plateau

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Dat is inderdaad een mooie wandeling. Ik kan me precies voorstellen welke weg je genomen hebt.

  2. cpluzc zegt:

    Kreeg een gevoel alsof ik mee liep.. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s