La puta y la ballena,

Nog nauwelijks bekomen van de formidabele Charlotte Rampling in ‘Sous le sable’ of ik kreeg een volgende filmische verrassing gepresenteerd. Nu een van Spaans-Argentijnse makelij uit 2004, welke mij indertijd volledig en onbegrijpelijkerwijs is ontgaan. Maar dat zal wel iets van doen hebben met onze Nederlandse filmcultuur waarin rolprenten uit die landen niet zo gemakkelijk onder de aandacht komen. Aan hun kwaliteit ligt het zeker niet, zoals dit ‘La puta y la ballena’ (De hoer en de walvis) nog eens bewees. Het vertelt een prachtig verhaal dat gesitueerd is in het Patagonië van 1934 en van 2004. Met in de hoofdrol de schrijfster Vera, een Catalaanse die de helft van haar leven achter de rug heeft. Ooit publiceerde ze een boek maar sindsdien werkt ze als redacteur voor een vrouwentijdschrift. Ze is niet blij. Haar hele leven doet ze wat mannen van haar verlangen. Eerst kwam haar grootvader, toen haar vader en nu vertelt haar man — die we niet zien in de film — wat ze moet doen. Haar vroegere uitgever heeft een koffer met oude foto’s en brieven in handen gekregen en vraagt haar naar Argentinië te reizen om een verhaal te schrijven over de man en de vrouw op die foto’s. Waarna we als kijker heen en weer flitsen tussen het nu, het steriele ziekenhuis in Buenos Aires waar bij Vera de borsten worden afgezet, en de jaren dertig van de vorige eeuw, waar de man en de vrouw van de foto’s zich bevinden in een Patagonisch bordeel.
Dat ligt aan een kustlijn waar de walvissen nog talrijk aanwezig zijn en soms wel eens stranden om zichzelf ook weer te bevrijden. Kortom, de symboliek dient zich op velerlei wijzen en fronten aan, metaforen te over, vooral als de beide verhaallijnen zich met elkaar beginnen te vervlechten en het verleden en heden elkaar vinden in het huidige, toch nog ongerepte Patagonië, dat heel liefdevol in beeld wordt gebracht. En zo het decor wordt voor de mogelijkheid om de compromisloze vrijheid te hervinden, juist omdat de geest van een eeuw terug daar nog altijd kan leven. Met voortdurend op de achtergrond en tegelijk als constante de klank van de tango, die wordt gespeeld op de bandoneon en welke nog niets van haar zeggingskracht heeft verloren. Aldus wordt dit ‘La puta y la ballena’ een gedicht, een symphonie, waarin de liefhebber allereerst meegezogen wordt om vervolgens voldoende van zijn gading te vinden om daar na afloop nog lang over na te mijmeren. De kans op een hervertoning in een filmhuis of op een tv – zender lijkt minimaal zodat de aanschaf van de DVD onvermijdelijk is. Maar wie dat doet, heeft dan ook wat. Niets meer en niets minder dan een juweeltje.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s