Charlotte Rampling

Superlatieven schieten eigenlijk iedere keer weer tekort als het om de acteerprestaties van Charlotte Rampling gaat. In elke film waarin zij een rol vervult, blijft zij verbazen en de aandacht opeisen. Overigens zonder dat dat gebeurt met zwaar aangezet spel. Integendeel, zij zou wel de verpersoonlijking van het ‘underacting’ genoemd kunnen worden, met haar haast minimalistisch spel dat juist daardoor des te effectiever is, want bij de toeschouwer, althans bij mij, volledig binnenkomt. Dat ene gebaar, die verstilde houding, haar oogopslag, haar mimiek, of misschien wel het ontbreken ervan, zijn haar belangrijkste instrumenten om haar vertolkingen meestal indrukwekkend te maken. Met de tekst en haar dictie nadrukkelijk van een geringer belang. Zij beeldt haar personages inderdaad uit en laat ze daarmee hun verhaal vertellen. Waarbij de regisseur de richting wijst. Zo ontrolt zich dat proces steeds weer voor mij als ik dus een film zie waarin Charlotte Rampling mag schitteren. Met uiteraard hoofdpersonen die gekweld genoeg zijn om een dankbare prooi voor haar acteertalent te worden.
Had zij haar kunnen al overtuigend getoond en nog eens bevestigd in ’45 years’, nadat ik haar al eerder in diverse films had mogen bewonderen, waaronder het mysterieuze “Swimming pool” van de Franse regisseur Franҫois Ozon, nu heeft ze mij echt overrompeld in  “Sous le sable” die door diezelfde Fransman Ozon in het jaar 2000 werd gemaakt en welke ik gisteren bij toeval heb mogen zien. In deze film speelt ze de rol van een vrouw die haar man van het ene op het andere moment kwijt raakt door een verdrinking, maar die weigert te geloven dat hem en haar dat noodlot is overkomen. De ontkenning van het verlies en het verdriet wordt op een weergaloze wijze vertolkt door Charlotte Rampling die qua verschijning en uiterlijk wel voor zulke rollen gemaakt kon zijn. En daar met haar spel, en dus nog meer met haar mimiek, overtuigend en indrukwekkend gestalte aan geeft. Zozeer dat zo’n film, en ook het kijken ernaar een gebeurtenis en een belevenis wordt en waarvan de beelden daarom ook nog heel lang blijven hangen. Wat volgens mij de bedoeling van filmkunst is en waaronder Charlotte Rampling wat mij betreft telkens heel opvallend haar signatuur weet te zetten. Met een kapitaal uitroepteken daarachter.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Charlotte Rampling

  1. Peter zegt:

    Dit soort acteurs dragen een hele film, ze vatten de juiste toon en ze blijven op je netvlies plakken en doen je naar meer verlangen.

  2. Margo zegt:

    Is inderdaad een top actrice. Ik heb haar voor het eerst gezien, lang geleden, in een film met ik dacht Dirk Bogarde, waarin zij na de oorlog een relatie krijgt met een nazi, als ik het me goed herinner kende zij hem uit de oorlog. Een bizar verhaal. Zou deze nog wel eens willen zien, was toen te jong.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s