Wij en de Duitsers

Het zegt waarschijnlijk toch iets over onze volksaard, de animositeit die wij maar blijven voelen ten opzichte van de Duitsers. Hoewel nog best te begrijpen gedurende de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog, begint die stemming die er nog altijd lijkt te heersen, nu bepaald wel een baard te krijgen. Omdat het nadragen zo’n veertig jaar na dato wel zo onder de hand over had mogen zijn. Maar nee hoor, Nederlanders moesten zich zo nodig blijven afzetten tegen de voormalige vijand. Logisch daarom de explosie van vreugde en opluchting in 1988 toen de Duitse voetballers door Oranje werden verslagen. WO II en het verlies van 1974 in enen gewroken. Waarmee het wel afgelopen moest zijn, kon je als weldenkende Nederlander welhaast concluderen. Maar niets van dat al. Het bleef doorgaan van onze kant getuige de sociale media die nadien opkwamen en als niets anders de beste afspiegeling waren van het nationale gemoed. Het loog er nog steeds niet om wat er zoal aan het Duitse volk werd toegedicht en toegewenst. Eigenlijk zonder dat er nog aanwijsbare aanleidingen voor werden gegeven door onze Oosterburen, die op de grasmat nog alleen maar ideale schoonzonen hadden rondlopen.
Sporters, voetballers, hockeyers, waar niets op aan te merken viel, die zich naar behoren gedroegen, ook nog presteerden en ons Nederlanders meestal de loef afstaken. Zo ook in de politiek, waarin het Duitse volk zijn fatsoen begon te hervinden en zich net zo gewoon gedroeg als elk ander volk, hoewel meestal toch een ietsje onberispelijker. Correct, conservatief, enigszins afstandelijk en lichtelijk saai. De eerste Duitser die echt uit de band springt moet nog uitgevonden worden. Trouwens, wie bevindt zich aan de andere kant van onze Oostgrens niet in de plooi? Zozeer dat het de Nederlanders, althans een flink deel ervan, kennelijk irriteert. Met die haast spreekwoordelijke animositeit tot gevolg, waardoor wij foutief afsteken tegen al die andere volken die zich veel minder aan de Duitsers gelegen laten liggen, WO II allang verwerkt hebben, terwijl ze er meestal veel meer onder geleden hebben dan wij in ons Nederland. Waardoor dat gedrag van Nederlanders eigenlijk des te meer opvalt, die opwinding die neigt naar revanchisme, terwijl ze zo ridicuul is. Met de daarom logische en gerechtvaardigde vraag aan onszelf of dat echt zo nodig moet. Of kunnen we gewoon niet anders dan ons als de verliezers van nu te gedragen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

8 reacties op Wij en de Duitsers

  1. Mack zegt:

    Ik herken mezelf en de Duitser hier niet in.

  2. Ximaar zegt:

    Ik heb ook moeite met dit verhaal en dat begint bij de stelling dat de sociale media een afspiegeling van de bevolking is. Ik doe niet mee aan deze a-sociale media, die volgens mij een afspiegeling is van de Telegraafterreur met simplistische opmerkening om te zien of ze iemand kunnen stangen. Ik ga graag naar Duitsland op vakantie en merk vrijwel geen verschillen met de Nederlanders, behalve dat ze niet zo hard schreeuwen. Nederlanders hebben op deze manier net zo goed een afkeer van Belgen, Fransen en Britten. Ook vaak te makkelijk, omdat men niet echt hun best doet om echt met deze mensen in contact te komen. Idd de NL’ers die zich in eigen caravan opsluiten op een Franse camping met Nederlandse eigenaar. Niet gek dat de Fransen ook een kijkje op de Nederlanders hebben. Alleen als ik met hen praat is er weinig aan de hand. Gezellig en geïnteresseerde mensen, net zoals de Duitsers.

    • robschimmert zegt:

      Maar keer het eens om. Hoe zit het met de interesse in Duitsers en Fransen? Is daar juist niet vaak sprake van vooringenomenheid, een vaststaand oordeel dat elke interesse blokkeert?

    • robschimmert zegt:

      Overigens wat de sociale media betreft. Afspiegeling is wat te zwaar aangezet. Maar dat ze een factor van betekenis zijn geworden en qua invloed op de publieke opinie ook niet te verwaarlozen zijn, staat voor mij vast. Frappant is het dat ze bijna de plaats van de polls en peilingen hebben ingenomen lijken te hebben. Maar dat zal ook wel met luidruchtigheid te maken hebben en met het feit dat er opinieleiders zijn die zich graag langs die weg onverbloemd laten horen.

  3. hanneke zegt:

    Ik herken hier niets in. De overgrote meerderheid van de Nederlanders is van na de oorlog,of herinnert er zich nauwelijks iets van.

  4. Peter zegt:

    Ik wil Rob bijvallen met twee gebeurtenissen, Keulen nieuwjaarsnacht o wat waren die Duitsers toch naïef en wat keken ze weg en het ‘verwelkomen van vluchtelingen’ hoe naief kan je zijn, en ‘wir schaffen dass” is hier nooit echt begrepen.

  5. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik denk dat de jeugd dit helemaal niet voelt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s