De Vrede in Valkenburg

Het is een regionaal instituut waar op gezette tijden een lans voor gebroken moet worden. Wat natuurlijk wel om een gerede aanleiding vraagt. Welnu, er zijn momenteel toch wel een aantal redenen te verzinnen om het Museum Land van Valkenburg hier weer eens in het zonnetje te zetten. Ik draag het een warm hart toe en ben ook begunstiger van haar activiteiten. Wat al een eerste verklaring kan zijn voor die extra aandacht. Maar er is bepaald meer met dat museum aan de hand. Neem alleen al de omstandigheid dat het voor 100%, dus full time, gerund wordt door een vrijwilligersorganisatie, die gedurende de laatste vijf jaar kans heeft gezien om van een toch wat slaperig instituut nu een museum te maken dat bruist van de activiteiten, over een breed front, waarmee tegelijk een serieuze bijdrage wordt geleverd aan de wijziging die het imago van Valkenburg momenteel ondergaat. Zonder dat er afbreuk wordt gedaan aan de eigen identiteit en doelstelling. Want voor alles blijft dat wel de focus op regionale en lokale kunstuitingen, met inachtneming van en rekening houdend met het historisch perspectief, met het accent uiteraard op de beeldende kunst. In die levendige omgeving die dit museum is geworden, vinden doorlopend nieuwe exposities plaats. Omdat de museumorganisatie een hoog ambitieniveau heeft en regionaal een serieuze speler wil zijn. Wat meer en meer wordt herkend getuige de opvallende groei in de bezoekersaantallen.
En die zullen de komende twee maanden zonder twijfel opnieuw een boost krijgen door de gisteren geopende tentoonstelling “Kerst met kunst in de keuken” die tot en met 15 januari duurt, en door de ingebruikneming van de Jacques Vonk-zaal, waar werk van deze Limburgse schilder te bewonderen is. Wat de gang naar het museum in de Valkenburgse Grotestraat vooral zo interessant maakt, is het intrigerende en curieuze werk van de Maastrichtse schilder Alex de Vrede, dat deel uitmaakt van die grote expositie. Zijn bijzondere schilderijen waren tot voor kort nog nauwelijks in Limburg te zien, maar vonden wel gretig aftrek in Amsterdam. En het kan haast niet anders dan dat ze ook hier veel aandacht zullen trekken door hun bijzondere compositie. Waarin het spel met schaduwen, verhoudingen, dimensies en licht door de Vrede in extenso beoefend wordt. Met als gevolg dat je als kijker ernaar vaker op het verkeerde been voelt gezet door de illusies die hij met zijn lijnenspel en vormen waarin zijn schilderijen zijn gegoten, voortdurend weet op te roepen. In de verte doet het sterk denken aan het werk van Escher, waar de Vrede zegt juist zijn inspiratie te hebben gevonden bij schilders als Ket en Willink. Wat verder niet van belang is. Omdat de waarneming, het observeren en beschouwen van zijn schilderijen – of zijn het objecten – er toe doet en leidt tot een bijzondere ervaring. Zo verging het mij en ik hoop dat nog velen na mij hetzelfde bij het zien van het werk van Alex de Vrede ondervinden. Want het is die gang naar het Museum Land van Valkenburg absoluut waard.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s