Contrasten in het Hageland

Vaak had ik al de lof horen zingen op het Belgische Hageland. En ondanks dat ik er geregeld door heen was gereden, op weg van het Zuid-Limburgse naar Brussel, via de E314, was het er nooit van gekomen om eens weg van die op zich fraaie snelweg te gaan en dat zo geprezen gebied te doorkruisen. Ook gisteren was dat op de heenweg opnieuw het geval en kwam het er op voorhand alweer niet van. Maar omdat er bij terugkeer nog tijd voldoende voorhanden was, diende zich zo maar de gelegenheid aan om die al zo lang levende verwachting in vervulling te doen gaan. Waarvoor in feite niets anders nodig was dan even na Leuven de afslag te nemen naar Kessel РLo en Rotselaar om vervolgens in de richting van die laatste plaats te rijden, waar immers het Hageland begint. Een streek die vanwege haar milde plooiingen in het landschap het Belgische Toscane wordt genoemd en waarin vooral de lintbebouwing in de dalen die de meest markante steden verbinden, zo kenmerkend heet te zijn. Waarmee meteen alles dat relevant is in het Hageland, is gezegd om de vereiste nuancering in het door marketeers opgeschroefde beeld van die streek aan te kunnen brengen. Want het is ontegenzeglijk een feit dat het landschap van het Hageland een toonbeeld van schoonheid is en associaties oproept met haar Italiaanse evenbeeld. Met in dat aansprekend decor prachtige stadjes als Diest, Scherpenheuvel en Aarschot, waar je je als bezoeker omarmd en bekoord door zoveel fraais weet. Leiden en Gouda, maar dan op zijn Zuid-Nederlands, in het klein.
En daar zou het ook moeten stoppen om dat ideaalbeeld overeind te houden. Ware het niet dat er ook nog zoiets als een overheid, een gemeenschap, een geest bestaat die het mogelijk maakt dat zo’n streek in haar eigen schoonheid kan sterven. Want wat er even buiten het zicht van de argeloze bezoeker aan lelijks is gerealiseerd en ook mocht worden, tart dus elke beschrijving. En nu eens niet van die Nederlander die alles op zijn Calvinistische orde wil, die omkomt in de Vinex – precisie die wel tot nationaal dogma kon zijn verheven. Want met die oneindige saaiheid, die bronnen van mateloze verveling heb ik echt niks. Maar toch nog veel meer dan met de rotzooi die er tussen al het fraais dat die streek te bieden heeft, van het Hageland wordt gemaakt. Met als summum en dieptepunt van infrastructurele ellende de uitvalsweg uit het prachtige Diest in de richting van de E314, waarlangs over vele kilometers zich de Actions, Zeemans, Blokkers, Kruidvats en wat niet meer van die gading verzameld hebben in fantasieloze blokkendozen zonder ook maar een parkeerterrein eromheen. Met blijvende chaos tot gevolg. En de vraag hoe deze liederlijkheid mogelijk is in een land en een streek waar schoonheid in zoveel opzichten tastbaar is. Wat misschien wel het Belgisch geheim bij uitstek is, de kunst om met zo’n contrast rustig te blijven en ermee te leven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Contrasten in het Hageland

  1. Mack zegt:

    Je moet echt weer alinea’s inbouwen voor de leesbaarheid.

  2. Sjoerd van bVision zegt:

    Ofwel typisch Belsch…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s