Afzeiken en afglijden

Over tijdgeest gesproken. Nog zo’n verschijnsel dat niet meer weg te denken lijkt uit de samenleving. Wat tot voor dertig jaar terug nog niet direct een uitzondering was, maar zeker geen orde van de dag, dat is zo langzamerhand wel gemeengoed geworden. Vermoedelijk ook dankzij al die vooral mannelijke cabaretiers die de laatste tien, vijftien jaar zo driftig op zaterdagavond op prime time gefaciliteerd werden door vooral de VARA, omdat dat scoorde en er zieltjes mee gewonnen konden worden. Want wie anders hebben het klimaat er rijp voor gemaakt om het publiekelijk afzeiken bijna onderdeel te laten worden van het nationaal cultureel erfgoed? Kom op. Bestaat er nog aarzeling om schimpscheuten uit te delen of iemand in het openbaar voor schut te zetten, in zijn hemd te laten te staan met uiteindelijk de complete afgang van een mens als resultaat en de lachers vanzelf op de hand van degene die die opdoffers uitdeelde? Omdat dat wel zo veilig is. Want je mocht ook eens aan de beurt komen. Zodat het dan alleen maar helpt om in het koor der wolven mee te huilen en diegene die het moest bezuren, hartgrondig uit te lachen. Noem het gerust wreed en amoreel, dat gebrek aan mededogen met diegene die in dat enkele moment de mindere is en zich zwak toont en als de loser geldt, waarvoor geen tijd meer is. En als dat geprojecteerd wordt op een grotere schaal, wordt het beeld slechts indringender en beklemmender.
De verwijding en verdieping van de kloof tussen arm en rijk spreekt dan namelijk  boekdelen, zoals elke vorm van solidariteit ook in nog geen dertig jaar tijd als sneeuw voor de zon blijkt verdwenen en ieder voor zichzelf gaat, het eigen hachje nog slechts zal trachten te redden. Dit in tegenstelling tot het heersend besef en de breed geaccepteerde waarden en normen die voor die tijd, zeg voor ongeveer 1980, zo van kracht in onze samenleving waren, dat ieder zich op zijn plaats wist en zich daar ook zeker en veilig bij voelde, ondanks alle kneuterigheid en vaker fatsoensrakkerij. Kom daar dus momenteel vooral niet meer om, in deze tijd waarin men geacht wordt de verantwoordelijkheid voor het eigen lot te nemen. Om maar eens zo’n typische wegwezer van het neoliberalisme te benoemen. Want geen betere smoes dan je niet meer met de medemens te bemoeien, hooguit op een schimpscheut en een smalende lach te trakteren als deze het niet redt of door de mand valt. Omdat deze dat immers aan zichzelf te danken heeft, luidt dan het verhaal, waarna de karavaan welgedaan en zelfgenoegzaam verder trekt en deze loser aan zijn lot over laat. Naar dat soort van waardeloosheid zijn we met zijn allen hard aan het afglijden. En het is heel lastig om het nog anders te zien.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Afzeiken en afglijden

  1. Mack zegt:

    Het lijkt wel ernstiger te worden en inderdaad is het zo dat ‘oudere’ mensen wat beleefder discussieren. Maar ik ken ook nog wel een aantal jongere mensen die precies snappen hoe het heurt.

  2. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik vind het nog wel meevallen in de praktijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s