Tonio

De reeks van loftuitingen die de Nederlandse film haast per definitie ten deel valt, alsof ons land het beloofde land van en voor de cinema is, heeft op mij alleen maar een omgekeerd effect gehad. Ik ben er alleen maar kritischer om geworden, omdat ik nu eenmaal weinig voor zoete koek wil slikken. Ik moet het allemaal zelf wel zien. Met eigen ogen dus. Waardoor de gemiddelde kwaliteit van die zo vaak bewierookte film toch behoorlijk blijkt tegen te vallen. Althans naar mijn smaak. Want door de jaren heen is de score van Nederlandse films die ver boven de middelmaat uitstaken, uiteindelijk op vier uitgekomen. Als twee druppels water, Karakter, Glück auf en Zwartboek. Maar dan hebben we het er ook wel ver mee gehad. Dus was het met die schrale oogst van zo’n vijftig jaar Nederlandse filmgeschiedenis in het achterhoofd een hele opluchting om weer eens een kwaliteitsproduct van eigen bodem te mogen zien. Want vier sterren of zelfs meer – dit om het herkenbaar te houden – kan zonder probleem toegekend worden aan “Tonio”, de verfilming die Paula van der Oest maakte van het gelijknamige boek van A.F.Th. van der Heyden, dat deze schreef naar aanleiding van de dood door een ongeval van zijn zoon Tonio, zes jaar geleden. Het is een fraaie film geworden, die een indringende schets toont van de wanhoop en het verdriet van de schrijver en zijn vrouw, na de onverhoedse dood van hun zoon.
Met gevoelvolle vertolkingen van Pierre Bokma en Rifka Lodeizen die de mateloosheid van het leed dat van der Heyden en zijn vrouw trof, steeds in de kern wisten te raken en zo wel heel dichtbij de kijker kwamen. Zonder de maat uit het oog te verliezen en er ook geen acteursfilm van maakten. Wat ook te danken is aan regisseuse Paula van der Oest die steeds de balans handhaafde tussen het beeld en het spel van de acteurs, met daardoorheen geweven muziek die bepaald functioneel te noemen was. Met zoals al gezegd een erg fraai resultaat, dat niet hoog genoeg aangeslagen kan worden omdat de film vooral stemmingen en sferen tekent, met daarin vervlochten de summiere verhaallijn van de schrijver die in zijn verdriet en wanhoop het spoor van zijn verloren zoon Tonio volgt om zo diens laatste uren te reconstrueren. Zonder dat dat veel meer helder maakt of oplost. Hoogstens dat het wat verlicht. Waarna de film indrukwekkend en ontroerend eindigt met de beelden van de fietsende Tonio, welke begeleid worden door de stem van Marion Brown die “Who knows” zingt. Toepasselijker kon de afsluiting van dit eerbewijs haast niet zijn. Prachtig gewoon, waar verder niets aan toegevoegd hoeft te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Tonio

  1. Peter zegt:

    Heb het boek gelezen en ben wat bevreesd om de film te bekijken, dat het toch wat teveel van het goede zou worden. Ben nu toch weer wat nieuwsgieriger geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s