Het gelijk van de Sjengen

De Maastrichtenaren staan te boek als chauvinisten pur sang. Ze zijn trots op hun stad. Wat natuurlijk mag. En net zo op het cultureel erfgoed dat bij de stad hoort. Niks geks mee. Alleen willen de Sjengen, want dat is tegelijk hun geuzennaam waar ze zich evenzo maar wat graag op voor staan, in dat chauvinisme nog wel eens doorschieten. Waarmee ze dan bij menigeen tegen de haren in strijken en eerder een collectief schouderophalen oproepen en daarmee de eigen geloofwaardigheid ondermijnen. Ook gisteren was er breeduit door Maastricht heen de nodige scepsis te proeven. En eerlijk is eerlijk, bij deze gelegenheid hadden de Sjengen het bij het rechte eind, het gelijk aan hun zijde. Onderwerp van het locale ongenoegen was het kabaal dat de viering van de elfde van de elfde, de opening van het Carnavalsseizoen, op het Vrijthof, maar eigenlijk in de hele stad met zich meebracht. Zonder dat er in feite ook maar iets feestelijks te bespeuren viel. Want van de vroegste ochtenduren bewoog zich in een treurige, grijze en miezerige ambiance een stoet van verklede feestgangers van het Station in een rechte lijn door Wyck en over de Ouwe Brug in de richting van de plek waar alles te gebeuren stond.
Maar niet met een opgeruimd en vrolijk gemoed. Integendeel, kon er bijna gezegd worden. De meute zoals ze zich vertoonde, kon wel op weg naar een collectieve afspraak met de tandarts zijn geweest. Zo bezwaard oogde ze. Zonder uitzondering. Alsof het zoveelste verplichte feestnummer afgewerkt moest worden. Wat na het net afgelopen Oktoberfeest en Halloween in feite ook het geval was. Het zeulde en sleepte zich voort, de hele dag door, die complete stoet van carnavalisten die echt oogden als die feestgangers die er ook niks aan konden doen, maar gewoon moesten. Omdat het uiteraard telt om er bij geweest te zijn en daarover ook grote verhalen te vertellen bij terugkeer op het thuisfront. Iets anders viel er van dit sombere novemberschouwspel niet te maken. Zodat die Maastrichtenaren die de elfde van de elfde uit het zicht en in de behaaglijke kroeg vierden, het grootste gelijk van de wereld kregen en terecht in hun eigen habitat bleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het gelijk van de Sjengen

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    De kroegjes aan de rand van de stad zijn inderdaad de betere gelegenheden om je te bevinden.

  2. Peter zegt:

    De ‘boeren van buiten’ en enkele Hollenders op uzze Vriethof, daar ga je idd niet tussenstaan…🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s