Het einde van Monasch

Met de roemloze verdwijning van Jacques Monasch van het politieke toneel – want welk perspectief lonkt er nog voor hem – zijn we opnieuw verlost geraakt van zo’n Kamerlid dat het per slot van rekening meer met zichzelf bleek te hebben getroffen dan met zijn partij. Hoe verblind je dan wel kunt raken, hebben we gisteren mee kunnen maken op de Amsterdamse Albert Cuypmarkt, waar Monasch zijn afmars en afgang beleefde en ook regisseerde en de goegemeente getuige liet zijn van zijn zwanenzang die gedrenkt was in krokodillentranen. Want dat is altijd weer de verpakking van het verdriet om een vertrek, een afscheid na zovele jaren omdat de vermeende idealen dwingen en dringen en een kant op wijzen die dan zo node moet worden gegaan. En dat allemaal gevat in een eenakter en monoloog tegelijk, die alleen maar aan volkstoneel kon doen denken. Met de markt inderdaad als de meest geschikte plek van handeling. Wat dat aangaat kende Monasch zijn plaats als geen ander en vervulde hij zijn rol al schmierend zoals dat een goedkoop acteur betaamt.
Voeg daar ook nog eens de warrigheid van zijn hele betoog aan toe, en de serie valkuilen die hij staande zijn verhaal voor zichzelf groef en het straattheater dat hij daar had bedacht, betekenden inderdaad zijn treurige Werdegang. Want theatraal en uitsluitend bedoeld om het goedkope effect, ben je als toeschouwer van zo iets treurigs toch geneigd te denken met de wetenschap dat een Kamerlid die nota bene een Friese achterban vertegenwoordigt, zijn teleurstelling, zijn nederlaag in het hartje van Amsterdam meent te moeten uitventen. Bewijs van armoede heet dat, maar kan ook weer niet verrassen met de kennis van de loopbaan van deze Monasch in het achterhoofd. Grilliger konden zijn gangen in en buiten de politiek niet zijn geweest, zodat ook deze bokkesprong in dat door hemzelf geschapen beeld past. Dat dus een man laat zien die het niet en nooit weet, dus ook gisteren maar zijn gang ging omdat hij het uiteindelijk namelijk moest, getroffen als hij het toch het meest met zichzelf had. En daarom dat verdriet en die pijn moest etaleren omdat hij voor de zoveelste keer geen gelijk kreeg. Met zulke vertoningen als gisteren als enig gevolg en heel Nederland al of niet tenenkrommend als getuige. Zo driest en droevig kan het met iemand ook aflopen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het einde van Monasch

  1. Ximaar zegt:

    Monasch ken ik te weinig om er een oordeel of ook maar een idee over te hebben. Wel is het zo dat de PvdA het als geheel flink laat afweten. Inmiddels zijn ze de 7de partij na de VVD, PVV, CDA, D66, SP en GL. Nog even en ze zakken onder 50plus of de DENK. Ik ze ze op de huidige manier niet uit het dal komen. Samson gaat dat tij niet keren, dat heeft ie inmiddels wel bewezen. Maar ook met Asscher verwacht ik niet dat de PvdA uit hun dal zal komen.

  2. Peter zegt:

    Monasch is nog niet weg.

  3. Sjoerd van bVision zegt:

    De ondergang van de PvdA. Mijn opa zou zich omkeren in zijn graf, ware het niet dat hij gecremeerd is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s