De kunst van het opblazen

Over opblazen, over het onbedaarlijke niets tot onovertroffen iets maken gaat de onderstaande column, die werd geschreven door Paul van der Steen en die vanochtend op pagina 2 in Dagblad de Limburger afgedrukt stond. Met de tijdgeest die opnieuw nauwgezet gefileerd wordt, als lijdend voorwerp:
“Denk als lulletje uit de provincie nooit dat je de hoofdstad kent. Wachtend voor een rood licht bij De Nederlandsche Bank viel mijn oog op een opschrift op een pui aan de overkant van de straat. ‘Haartheater’ stond er te lezen. Net als mijn reisgezel werd ik nieuwsgierig. Zoveel podia op een vierkante kilometer. Wat had deze instelling toe te voegen aan het bestaande aanbod met onder meer Carré, de Stadsschouwburg en de Kleine Komedie?  Het licht sprong op groen. Aan de andere kant van het zebrapad werd duidelijk dat we het slachtoffer waren van een misverstand. Het Haartheater bleek een kapper te zijn. Als die vroeger het in zijn bol kreeg, zette hij ‘Coiffeur’ op het uithangbord. Maar het nieuwe chic doen heeft niet per se te maken met dikdoenerij. De kunst van het niks iets – liefst een prijzig iets – maken vergt tegenwoordig dat je je product opwaardeert tot ‘totaalbeleving’.
In hip Amsterdam zijn ze daar al een tijdje erg bedreven in. In de betere buurten verkopen de groentejuweliers knolraap en lof, schorseneren en prei tegen goudprijzen. Daar bestaan hele postcodegebieden waar geen ordinaire kop koffie of een volkoren boterham meer te krijgen is. Bewoners kunnen nog enkel terecht bij barista’s die als geestelijken voorgaan in een espresso-eucharistie of bij de speltsalon en de broderie. De trend waaiert inmiddels uit over de rest van het land. Volgend jaar krijgt het Frites Atelier van sterrenkok Sergio Herman bijvoorbeeld zijn eerste vestiging in Maastricht. Exit ordinaire patatboer. Het is slechts het begin. De Limburgse vlaai zal op den duur onvermijdelijk als fruitfresco over de toonbank gaan.” (Bron: Dagblad de Limburger)

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De kunst van het opblazen

  1. Mack zegt:

    Ik vind het knap dat je in deze tijd nog steeds onder de radar door kunt vliegen en je niks aantrekt van de criticasters zoals Paul van der Steen en velen met hem, en je gewoon blijft laten bedonderen en je ook weigert je in de kringen te begeven die je doen inzien dat je bedonderd wordt, omdat je aanzien in de kring van bedonderden toch steeds groter wordt.

  2. Peter zegt:

    Toch zijn de kalfscroquetten uit de croquettenkeuken van patisserie Holtkamp niet te versmaden.

    • robschimmert zegt:

      Nou, dan kan ik je toch de croquetten van van Dobben aanbevelen zoals ze een jaar of vijftig terug werden gemaakt in de Reguliersdwarsstraat, achter Tuschinski. Waren bijna net zo lekker als de broodjes kaas die je bij Frits de Ruyter kon krijgen.

  3. Sjoerd van bVision zegt:

    Aha, dat wordt nog wat met mijn Portala da Pizza Italia.

  4. math zegt:

    In 1974 bij de opening van onze winkel – waar mij door jongens in gladde pakken aangeraden werd, die voortaan “showroom” te noemen – stond voor het eerst “keukenstudio” op de gevel en in het briefhoofd. Melden zich klanten voor een bruidsfotoreportage of pasfoto’s !

  5. Emigrant zegt:

    Stoppen voor een rood licht — in Amsterdam! Provincialer kan het niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s