De zegen van de nieuwe tijd

Misschien zie ik wel spoken. Aan de andere kant is vergissen onmogelijk als het om een verschijnsel gaat dat zich met name de laatste vijf, zes jaar in steeds sterkere mate begint te herhalen, met name in de maanden oktober en november. Het vertoont enige gelijkenis met het fenomeen dat de valhelm en het gewone fietsen ook alsmaar meer tot elkaar veroordeeld lijken, zonder dat een echte noodzaak van het gebruik van zo’n bescherming bij dat wat peddelen genoemd mag worden, eigenlijk bewezen is. Het is zoiets als het zekere voor het onzekere nemen, indekken tegen potentieel gevaar, dat immers overal loert. Dat is de stemming en de sfeer waarin dat ogenschijnlijk onnuttige zijn plaats in ons leven en de samenleving kan krijgen. Wat niettemin een gevoel van onbegrip bij mij oproept, wat dan veroorzaakt zal worden doordat ik voor het grootste deel geleefd heb en opgegroeid ben in een tijd dat dit niet aan de orde was, waar niet eens aan of over werd gedacht. Net zoiets zie ik zich voltrekken in oktober en november en per jaar ook steeds meer, als de zomer min of meer afscheid van ons neemt en de temperatuur gaat dalen naar waarden van rond de tien en nog minder graden.
Waardoor iets bijzonders gebeurt met nogal wat mensen. Want opeens, als het zo’n acht, negen graden is, komen wanten, winterjacks en ijsmutsen tevoorschijn. De complete wintergarderobe wordt in gebruik genomen en bij niet zo weinigen, te oordelen naar de aantallen die mijn raam passeren, gebukt als ze lijken te gaan onder een striemende kou. Wat is hier aan de hand, is de logische vraag bij degene die sneeuwjachten, bevroren rivieren en de min twintig graden al vaker heeft meegemaakt en zich dan pas zo uitrustte om zich daar tegen te wapenen. Vanwaar dit immense verschil? Is de mens van nu dan aan zo weinig gewend geraakt dat hij zulke maatregelen al neemt om zich tegen wat lagere temperaturen te beschermen, met verhoudingen die daardoor compleet zoek raken? Te hopen valt van niet, maar het is vermoedelijk onvermijdelijk. Omdat we met alle sociale media elkaar zelfs de hevigste kou plus codes met alle kleuren van de regenboog kunnen aanpraten, waarna het eenvoudig achter elkaar aan hollen is. Is dat de code en ook de zegen van de nieuwe tijd?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De zegen van de nieuwe tijd

  1. Peter zegt:

    Dit lijkt me een interessant onderwerp om voor te leggen aan degenen bij wie u dit waarneemt. Ik heb ook al mutsen waargenomen en een buurman heeft zijn flanellen lakens al gespreid. Verder zijn de echte winters tegenswoordig onvoorspelbaar meestal aan de korte kant, he kan zijn dat men dan al naar de eerste of beste gelegnheid grijpt om zich winters te kleden, anders komt het er nooit meer van. Het kan ook zijn dat wat men eronder aan heeft niet meer de kwaliteit heeft die vroeger werd gedragen. Maar het beste argument geeft u zelf al prijs, men is niet meer gehard en u bent dat nog wel, u bent waarschijnlijk opgegroeid met de potkachel en de prachtige ijsbloemen op het slaapkamerraam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s