Het lijden van Youp

Youp van ’t Hek heeft zichzelf ingehaald. Of is het toch de tijd die hem is voor geweest, waardoor hij in zijn eigen schaduw is komen te staan? Welke andere treurige conclusie rest er na de vijf pagina’s zelfbeklag en koketterie met zijn lichamelijk lijden, die de Volkskrant hem afgelopen zaterdag gunde? Het kan niet de ultieme grap zijn geweest die hij met zichzelf uithaalde en welke hem verder elke relevantie in feite ontnam, precies op dezelfde manier zoals hij indertijd Buckler definitief uitrangeerde. Wat was hij anders dan die verdrietige oude man die het allemaal overkwam en die daarom net zo moest klagen als al diegenen die hij in zijn conferences dertig jaar lang afbrandde en pijnlijk burgerlijk noemde en in welke gelederen hij zich nu bedoeld of onbedoeld ook schaarde. Want hoewel gesteld op zijn privacy, naar hij stellig beweerde, te stellig om het nog te geloven, liep hij maar wat graag leeg over zijn ziekteproces, en passant ook nog de andere persoonlijke sores nadrukkelijk vermeldend. Wie hem nog gelooft en vertrouwt op de oprechtheid van zijn bedoelingen met dit interview, doet er goed aan om die vijf bladzijden toch nog eens nauwkeurig na te lezen.
Waarna er eigenlijk niets anders overblijft dan te constateren dat Youp, de praatjesmaker en schenenschopper, afgegleden lijkt naar het niveau van de oude zeur die niets anders meer kan dan over zichzelf te praten, met natuurlijk de verborgen agenda om nog eens over zijn bol geaaid te worden en vooral te horen dat het allemaal best met hem meevalt, dat hij er nog wel degelijk toe doet. Omdat het daar natuurlijk per definitie bij hem om gaat. Aandacht, aandacht en nog eens aandacht, welke uiteraard verworven wordt als je echt presteert. Waar dus bij Youp de aap uit de mouw komt en hij de angsthaas blijkt die hem knijpt niet meer als voorheen te kunnen excelleren. Zodat hij aldus de cirkel zelf rond maakt, want met al zijn twijfels en het overschreeuwen en vragen om aandacht laat zien dat zijn tijd wel eens kon zijn gekomen, nu hij in no time de oude zeur is geworden die zichzelf op de verkeerde manier te kijk zet en die dus ook geen verhaal meer heeft als hij nog eens los wil gaan op alles dat in zijn ogen schots, scheef en misplaatst is. Maar die zo weinig kans meer heeft de lachers echt op zijn hand te krijgen, hoogstens om uitgelachen te worden, terwijl zijn tijd verder tikt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het lijden van Youp

  1. Mack zegt:

    Hoewel ik Youp echt wel hoog heb zitten, vond ik hem tien jaar geledn al een kopie van zichzelf. Niet vernieuwend meer, en hooguit nog een glimlach. Is ook helemaal niet erg, want het is onmogelijk om altijd aan de top te staan. Verder vind ik hem wel een sympathieke man, die nu maar eens een stapje terug moet gaan doen. Of iets anders.

  2. Peter zegt:

    Youp….zucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s