Leven, lijden en levenseinde

Plotseling was daar het maatschappelijk debat over het lijden aan leven dat zo maar een dwingend argument kan zijn om tot vrijwillige levensbeëindiging te komen. De regering kwam met het idee om daar een goede regeling voor te treffen. Waarmee als het ware met de deur in huis werd gevallen. Want zat men daar nou op te wachten? Ik in elk geval niet. En was het allemaal zo dringend? Ik heb geen geluid gehoord dat in die richting wees. Maar misschien heb ik wel makkelijk praten en luister ik tegelijk selectief en hoor ik niet wat ik niet wil horen. Kan best. Te meer omdat mijn hoofd nog helemaal niet staat naar dit soort levensvragen. Ik omarm het leven nog altijd en kan me totaal niet voorstellen dat ik er aan zou kunnen gaan lijden. Met mijn drieënzeventig jaar heb ik nog ruimschoots voldoende gif, interesse, emotie, nieuwsgierigheid, engagement in mij als het gaat om wat er om mij heen gebeurt, dan dat het leven als een blok aan mijn been zou kunnen voelen. Ik verbaas me nog altijd om wat ik zie en om wat er mogelijk is en kan gebeuren. Niet dat dat 1 – op – 1 tot enthousiasme zoals vroeger leidt. In plaats daarvan wil er toch meer ergernis, boosheid, een niet – begrijpen bij mij optreden, waar ik dan wel verder mee aan de gang ga, dus niet de andere kant op kijk om na mij de zondvloed te laten komen. Dus ik wil nog best mee doen, hoewel dat niet altijd van harte en ook wel met enige moeite gaat. Maar de pijp aan Maarten geven is wel het laatste waar ik aan denk.
Waarmee mijn positie ten opzichte van dit door het kabinet geëntameerde vraagstuk is afgekaderd. Ik begrijp best dat er mensen zijn die van alles tabak hebben. Of dat dan een regeling rechtvaardigt om tot een acceptabel en ‘gestructureerd’ levenseinde te komen, blijft de vraag. In tegenstelling tot euthanasie bij ondraaglijk lijden door fysieke pijn of ziekte. Geen twijfel over mogelijk. Maar moet daarnaast dan elk levenseinde, indien gewenst, ‘maakbaar’ worden, in wettelijke regels en voorzieningen ondergebracht? Omdat men het leven niet meer ziet zitten, omdat men zichzelf zinloos of zonder betekenis acht. Ik heb er nogal moeite mee om mensen met hun wensen over een levenseinde tegemoet te komen. Waar en wanneer is er een grens? Is dit ook een vorm van beschaving of is het een dans op het slappe koord? Ik weet het niet en eigenlijk wil ik het niet eens weten, houd het liever ver van mijn bed, aangezien ik de levenslust nog altijd intens omarm. Mag het? En mag ik tot slot dan wel verbaasd en gepikeerd tegelijk zijn dat een VVD, die zo de mond vol heeft over het zelfbeschikkingsrecht van de individu, over de individuele vrijheid, nu met een voorstel komt om diezelfde eenling in nood, de oudere, een handje te helpen om van een probleem af te komen. Typisch VVD, dat betuttelend opportunisme als dat die partij zo uitkomt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Leven, lijden en levenseinde

  1. Mack zegt:

    En de PvdA natuurlijk…

  2. Peter zegt:

    Het kabinet en de VVD voorop maar ook de PvdA lijden aan zelfoverschatting, of een winning-mood dat ze willen uitstralen. Terwijl Rutte is gestart met zijn ongeloofwaardige campagne snijdt men een gevoelige controversiële kwestie als deze aan. Is het zuur en dan het bitter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s