Dromen en verbeelding

De verbeelding bereikt wel het toppunt van de macht in de wereld van onze dromen, waar alle verhoudingen gewoon zoek zijn, de wereld op zijn kop wordt gezet en bizar en grotesk in kapitalen worden geschreven. Het surrealisme wordt in die ‘small wee hours’ tussen slapen en waken de grijpbare werkelijkheid, die ook weer in een oogwenk aan onze greep ontsnapt, waardoor de ervaring ervan meestal niet meer naverteld kan worden. Vergetelheid heet dat, die wel meestal vergezeld gaat van de vage herinnering aan een enkel contour. Des te pakkender wordt dan het beeld dat wel weet te blijven hangen, zonder dat daar overigens een aanwijsbare reden voor is. Zoals trouwens geen enkele moeite moet worden gedaan om die bovenwerkelijke beleving in de wereld van dromen te verklaren of te duiden. Onbegonnen werk dat  bovendien gedoemd is om ook geen doel te hebben of te treffen. Want wat moet ik bijvoorbeeld met zo’n curieuze droom die mij pas overkwam en aan de beelden waarvan geen touw was vast te knopen, laat staan dat er een relatie zou zijn te leggen met mijn werkelijkheid, waarvan ze eerder het tegendeel leek te zijn? Vandaar dat ik dus louter kennis nam van mijn aanwezigheid bij een Formule 1 – race die ondergronds, in een grottencomplex, werd gehouden.
Waardoor de bolides al meanderend en voortstuivend bijna over mijn schoenen scheerden, en steeds met duizelingwekkende snelheden. De tribunes – want die waren er toch ook op die locatie – waren goed gevuld, zij het niet zo talrijk als normaal gesproken gebeurt. Met niet zo ver van mij vandaan duidelijk zichtbaar de krullen van Lodewijk de Waal en het blonde kapsel van Marianne Timmer. Al met al een wonderlijk schouwspel en een vreemde race die geen winnaars kende, maar slechts deelnemers, waarvan de namen geen plaats in mijn geheugen kregen. En welke niet eens met een sisser afliep, maar met een anticlimax die bestond in mijn ontwaken en de ordening van de vage herinnering, waaruit dit afgerond beeld resulteert, dat geen nadere verklaring wat mij betreft behoeft. Omdat het nergens op slaat, aangezien ik niets heb met die genoemde mensen noch met de sport en al helemaal wars ben van grottenbezoek. Zodat er in de verste verte niet gesproken kan worden van een gedroomde werkelijkheid, om over trauma’s en frustraties al helemaal te zwijgen. Zo’n droom is iets dat toevalligerwijze passeert en verder niets toevoegt aan de kwaliteit van leven. Dat lijkt mij genoeg. Mag ik het daar dan ook verder op houden?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s