Na de schandpaal

De nationale schopstoel is weer vacant nadat de laatste kandidaat voor de publieke slacht zich er ternauwernood aan heeft weten te ontworstelen. Aanvankelijk moederziel alleen en door alles en iedereen die er in zijn omgeving toe deed, in de steek gelaten en daarmee overgeleverd aan de collectieve hoon en vooral te kijk gezet in de nationale schandpaal. Dat was ongeveer op enig moment het lot van bondscoach Danny Blind, de man van wie alleen maar eer en glorie voor het voetballend volk en vaderland werd verwacht, maar die in eerste instantie daar niet aan kon voldoen en daarmee vanzelfsprekend ook geen enkel goed meer kon doen. Met pek en veren, hoon, bagger, modder en emmers stront als zijn deel. Geen journalist of analist die zich te goed voelde om niet aan dit publiek gericht deel te nemen. Veiliger kon het toch niet, met zoveel steun en instemming van het merendeel van het Nederlandse voetballegioen dat immers snakte naar herleving van vroegere glorievolle tijden en zo in haar ongenoegen op haar wenken werd bediend. Met Danny Blind als het dankbare Kop van Jut, op wie het lekker meppen en afgeven was. In de krant, op tv, op de radio en langs de lijn. Ja, waar kreeg hij niet die rancuneuze beurt zonder dat er ergens de vraag werd gesteld hoe het zo kon zijn gelopen, laat staan dat hij de kans kreeg een verklaring te geven?
Waardoor hij haast onafwendbaar zijn ondergang tegemoet leek te gaan. Een ondergang die in feite dus was voorbereid en ingeleid in al die voetbalprogramma’s waarin het nog alleen over zijn aanstaande ontslag ging. Er leek ook geen ontkomen meer aan de voltrekking van dit vonnis dat dus door de publieke opinie min of meer uitgesproken was, gesouffleerd en ingegeven als het was door de nagenoeg gezamenlijke voetbaljournalistiek, die bijna niet vileiner kon. Maar welke uiteindelijk buiten de waard en niet op een Houdini – act rekende waardoor Blind zich zo maar opeens vaster in het zadel kon bevinden. Dankzij de voetballers van het Nederlands elftal die tegen de verdrukking in alle praatjes en stemmingmakerij aan hun laars lapten, goede prestaties begonnen te leveren, hun stinkende best deden en daarmee hun coach als enigen niet in de steek lieten. Onderwijl de hele bestuurlijke entourage plus al die assistenten van Blind die hem ook in de kou lieten staan, te kijk zettend, als zijnde in feite irrelevant voor het functioneren van Oranje. Met als gevolg dat alles weer op zijn plaats is gevallen en duidelijk is dat de voetballers vooral en met hen hun coach het moeten doen en de rest, met daaronder met name het journaille, louter bijzaak is. Omdat in zo’n setting wedstrijden toch het eerst worden gewonnen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Na de schandpaal

  1. Mack zegt:

    Zeg jij nu dat ik ook bondscoach kan worden, mits het elftal maar voor mij zijn best wil doen?

  2. sjoerd zegt:

    Hij is niet de eerste die op deze wijze zijn gelijk krijgt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s