Over het paard getilde kunst

Dunnetjes overdoen. Oftewel herhalen en opblazen. Dat zijn de marketingtools die momenteel breeduit worden ingezet om kunsten in alle mogelijke vormen aan de man te brengen. De toon die in de sociale media wordt aangeslagen, wordt driftig gekopieerd in alle klassieke media. Omdat zo’n traditionele recensie, om maar eens een voorbeeld te noemen van vermarkten en communiceren, natuurlijk verloren gaat in de overvloed aan prikkels die ieder mens momenteel dagelijks passeren. Dus moet er wel zwaar ingezet en ook overdreven worden om nog op te vallen. Zie alle aanprijzingen van boeken, tel de vijf sterren die wekelijks uitgedeeld worden aan nieuwe uitgaven, en je zou waarachtig gaan geloven dat de wereldliteratuur wekelijks verrijkt wordt met de volgende aantallen titels. Om nog maar over al die beloften en talenten die in de rij lijken te staan, maar hartgrondig te zwijgen. Met de beeldende kunst is het van eenzelfde laken een pak. Als de insiders en kenners en verzamelaars geloofd moeten worden, wordt er wekelijks opzien gebaard en zijn de volgende grenzen aan de beurt om verlegd te worden. Wie niet beter weet, gaat echt denken dat alleen Nederland al bulkt van het talent op het gebied van de beeldende kunst. En dan is de film nog niet eens in dit verhaal aan de beurt geweest.
Want het ene Nederlandse product lijkt alleen maar overtroffen te kunnen worden door het volgende. Wie de media volgt en ook nog wil geloven, zou welhaast kunnen denken dat Hollywood, Cinecitta en de Franse film gezamenlijk nog niet goed genoeg zijn om in de schaduw te staan van de hele reeks van Nederlandse rolprenten die elk jaar weer wordt gemaakt. Als je niet beter zou weten, denk je allicht dat de Nederlandse cinema haar gelijke niet kent. Kortom, de Nederlandse kunstwereld hoeft het nog niet eens zozeer met zichzelf getroffen te hebben, als ze wel door alle media over het paard wordt getild en groter dan groot wordt geschreven en gemaakt, waar er veelal heus niet zoveel bijzonders onder de zon blijkt te zijn. Maar wat waar is, is waar en eerlijk is eerlijk. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Vandaar dat de journalistiek en het recensentendom de lat wat anders legt als het Nederlands product in het geding is. Met het hemd dat nader is dan de rok en de eis dat het brood ook op de eigen plank moet blijven komen plus het gegeven dat het wereldje klein is, levert de eigen boden kennelijk altijd eerder meesterwerken op. Dankzij al die zogenaamde onafhankelijke geesten die zich ook uitleveren aan marketeers en reclamemakers. Omdat geld nooit en te nimmer stinkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Over het paard getilde kunst

  1. Peter zegt:

    Ik denk dat dit onvermijdelijk is. Van eigen bodem in de cultuur heeft altijd een streepje voor, ook als het middelmaat is. Dit is ook niet iets typisch Nederlands, dat kom je elders ook tegen. Het omgekeerde kom je ook wel eens tegen, hier vinden we het allemaal heel gewoon en erkenning in het buitenland geeft mensen ineens vleugels. Ik denk aan Paul Verhoeven, Herman van Veen, Joop van den Ende, Toneelgroep Amsterdam, Armin van Bueren, Hans Teeuwen om maar eens enkele dwarstraten te noemen…..

  2. sjoerd zegt:

    En kijk een aan de hoeveelste editie we zijn van de betere wasmiddelen. Ze worden elke reclame beter… Het wordt tijd dat er weer eens wat vernieuwends komt. Een nieuwe Rietveld of zo…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s