Zuurkool bij Castelijn

Geen dag is gelijk aan een vorige. Het leven, die optelsom van dagen, is geen onuitputtelijke bron van en voor verveling. Het is een kwestie van de ogen open houden, de antennes goed richten en ontvankelijk blijven voor alles dat er binnen komt. Want de decors wisselen onophoudelijk met daarbinnen een steeds andere rolbezetting, wat de oplettende toeschouwer alleen maar aan de praat houdt. Bij de les blijven is de enige voorwaarde die telt om niet in verveling te vervallen, is mij de laatste jaren meer en meer duidelijk geworden. Met name nadat ik door mijn pensionering echt op mijn eigen kracht was aangewezen en mijn activiteit niet meer bepaald werd door de bewegingen en vragen vanuit mijn omgeving. Ik moest het zelf doen en mijn eigen vertier en bezigheid opzoeken. En dan is het beslist handig om de ogen alsmaar open te hebben en open te staan voor wat er tot je komt. Waardoor je ook snel zult merken en concluderen dat het niet allemaal groots, meeslepend en enerverend hoeft te zijn om je in beweging te krijgen. Het is onmogelijk om er elke dag een evenement, een festival, een groots feest van te maken. Uit de details, uit het onverwachte is meer dan eens nog het meest inspiratie en energie te putten om het leven ook in volle omvang te genieten. Een enkel voorbeeld kan dit betoog en deze stellingen alleen maar ondersteunen en tegelijk laten zien dat de dingen van alledag, die de neiging hebben onopgemerkt te passeren, vaker het scharnier zijn waaromheen levensvreugd en dagelijks plezier zich ontwikkelen en tot uiting komen.
Spontaan, onverwacht en zonder vooropgezet idee.
Gewoon omdat je er tegenaan loopt en je ogen open hebt. Zoals mij dus gisteren overkwam toen ik, omdat het tijd ervoor werd, naar een kledingzaak in het naburige Beek ging om eens naar truien te kijken. De winter kwam er immers aan, dus vervoegde ik mij bij Castelijn, omdat ik op die winkel geattendeerd was. Aanvankelijk business as usual. Uiteraard stond elke trui mij uitstekend volgens de geoefende verkoper, die alle registers van zijn voorraad open trok en mijn keuze alleen maar moeilijker maakte. Waardoor ik mij gelukkig mocht prijzen om niet alleen daar te zijn en uiteindelijk het beste advies kreeg om na te volgen en die gedurfde stap verder te maken die je als conservatieve man niet aan durft. Maar nu dus wel, geruggesteund als ik mij wist door een vrouwelijk oog dat met liefde naar mij keek. Waarmee de kous niet af was. Nee, het spel echt op de wagen kwam en de verrassing zich aandiende. Welke niet bestond in dat obligate kopje koffie dat tegenwoordig in iedere kledingzaak wordt geschonken. Welnee, we kregen zo maar een bord zuurkool met worst aangeboden. Een overheerlijk maal dat de naam van Castelijn in Beek definitief bij mij vestigde en mij volledigheidshalve nog eens bewees dat ook dat kleine en onverwachte gebaar het waard is om geapprecieerd te worden. Omdat dat nou precies het leven zo leuk en om te genieten maakt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zuurkool bij Castelijn

  1. raamopen zegt:

    Een nieuw stukje ‘beleving’, zoals ze dat in marketingtermen graag noemen. Maar dan wel een die wordt gewaardeerd. Rook die kledingzaak eigenlijk naar zuurkool met worst? Wellicht trekt dat de mannen; mogelijk weert het de vrouwen af.😉

  2. sjoerd zegt:

    Aha, een kledingzaak met AH aspiraties… Dat is nieuw voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s