Over de Mescherhei

In tegenstelling tot haar meest Noordelijke tegenhanger in de provincie Limburg, de Mookerhei, is de Mescherhei volledig in cultuur gebracht. Met name de fruitteelt floreert alom op die strook die de grens vormt van het Heuvelland en de Voerstreek, tussen Eijsden en het Belgische ’s Gravenvoeren. Maar dat wil niet zeggen dat er daar iets is ingeleverd aan landschappelijke schoonheid. Dat zal ieder ervaren die te voet een tien kilometer lange ronde over die Mescherhei maakt, langs een traject dat deel uitmaakt van de langere Vuursteenroute. Geen betere aanzet tot de herfst – en de wintermaanden dan een wandeling in dat gebied dat op een plateau ligt en daardoor voortdurend adembenemende uitzichten biedt, met name op zo’n glasheldere zaterdag als de eerste oktober. Met aan het begin van de wandeling messcherp in beeld het Albertkanaal, de Pietersberg en de cementfabriek in Lixhe, met direkt daarop volgend een panorama van Maastricht, Eijsden en het ENCI – complex. Waarna het Savelsbos en de altijd aanwezige torenspitsen van Sint Geertruid en Banholt de te lopen route markeren en er de dimensies aan geven, dus perspectief en plaatsbepaling steeds vergemakkelijken en verdwalen onmogelijk maken. Waar trouwens geen kans op bestaat bij zoveel oriëntatiepunten, zoals die zich verderop in de wandeling opnieuw talrijk aandienen. Neem de torenspits van ’s Gravenvoeren, het uitkijktorentje bij restaurant ‘Op de Heij’ of het Land van Herve en de afvalbergen van Blegny-Trembleur.
Kortom, het oog wordt geen rust gegund. De wandelaar zal zich blijven verbazen en moet het er ook mee doen, omdat er nauwelijks een sterveling is te zien op deze zo fraaie zaterdagmiddag. Behoudens dan die ene hardloper met zijn hond en die schutter die ergens diep verscholen in het struweel de aangename stilte wel erg rauw verstoorde met zijn plotselinge geweerschoten, die zo onverwacht waren dat ze een onbestemd gevoel moesten oproepen. Voor het overige leek de idylle met ijzeren zekerheid gewaarborgd. Tot daar dat moment was in die eindeloze holle weg tussen de fruitboomgaarden op Belgisch grondgebied en er onverhoeds een tractor met een wagen volgeladen met kisten naderde. Ze vulde het gehele pad en denderde op ons af. Wij konden geen kant op en zagen de bestuurder een gebaar maken dat we opzij moesten. Wat zoveel betekende dat we een heenkomen moesten zoeken in de hoger gelegen, steile berm, hangend aan wat paaltjes, om de tractor vrij baan te geven. Millimeterwerk en dus een schril contrast met de fraaie wandeling tot dan toe. Waar we mee verder gingen, terug naar Nederlands grondgebied en afdalend langs de fabuleuze Steenbergsweg naar Mesch, met als logisch epicentrum en vanzelfsprekend rustpunt Café ’t Piepke in dat fraaie oord, dat aldus het uitroepteken werd achter deze prachtige wandeling, die we over een maand of tien zeker zullen herhalen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Over de Mescherhei

  1. Sjannes zegt:

    Ik duik in Mesch altijd ‘de koffer’ in, niet ”t Piepke’. Dat ken ik dan ook niet, hoor. Geen waarde-oordeel dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s