Het kind in mij

Ondanks dat de jaren des onderscheids al hoog en breed zijn bereikt, leert voortdurende zelfreflectie mij dat het kind in mij nog altijd springlevend is. Het laat op gezette tijden en bij verschillende gelegenheden van zich horen. En welbeschouwd kan dat alleen maar tevreden en zelfs gelukkig stemmen. Want het garandeert immers leven in de brouwerij en de afwezigheid van de dood in de pot. Waaraan ik trouwens niet moet denken. Wat misschien genoeg zegt over de stand van mijn gemoed, waarin nog plaats genoeg is voor de afwisseling, de opwinding als broodnodig elixer voor mijn leven, als onontkoombaar ingrediënt voor mijn bestaan. Met als gevolg dat ik bijvoorbeeld toch best nog wat kriebels op de dag van mijn verjaardag heb, niet zoals dat jongetje van acht dat compleet van streek was als hij op die feestdag op school en in zijn klas mocht tracteren, maar wel degelijk voorzien van dat soort verhoging dat bij een verjaardag schijnt te moeten horen. Precies zo kan ik best wat ongedurig, want nieuwsgierig zijn als er post wordt bezorgd en het daardoor maar niet wil opschieten voordat de envelop is geopend en de inhoud ervan bekend wordt.
En dan die spanning die maar gepaard blijft gaan met het reizen naar een nieuwe en nog niet bekende bestemming. Een procédé dat zich maar blijft herhalen en waar ik maar niet van af lijkt te kunnen komen, terwijl ik het al zo vaak heb meegemaakt. De gewenning en routine krijgen als het hier om gaat, maar geen vat op mij. Het onbekende, het ongewende blijft mij zo toch in beweging en het kind in mij wakker houden. Dat het helemaal niet houdt en des te blijer wordt, zij het nog net niet extatisch, op die momenten, die zich eens in de zoveel jaren voordoen, namelijk als er een nieuwe auto wordt aangeschaft. Welke koop uiteraard zichtbaar wordt door middel van dat kersverse kenteken, dat dan namens mij de wereld toelacht en haast “Kijk ons eens” zou kunnen zeggen. Als een kind zo blij kon ik dan wel zijn, hoewel het verder onschuldig blijft, omdat zo’n zegetocht maar heel tijdelijk is en ophoudt bij de ontmoeting met een nog verser kenteken. Waarmee alles weer op zijn plaats valt en ook is zoals het lijkt. Met dien verstande dan wel dat het hernieuwde besef van de aanwezigheid van het kind in mij mijn lol en trek in de toekomst een volgende impuls heeft gegeven. Wat, zo verzeker ik, best lekker blijft voelen.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het kind in mij

  1. Peter zegt:

    mooi stuk Rob

  2. sjoerd zegt:

    ik weet niet of het een kind in iemand is of wat mijn vrouw zegt een verlate pubertijd… ik zit inmiddels ook in de post puberale tijd, maar die lijkt ook niet te stoppen.

  3. Mack zegt:

    Herkenbaar. Zowel dat van de verjaardag, die ik liever oversla, als van de nieuwe “tweedehandsauto” Dat van die reis, ik hou niet van reizen of het moet voor vakantie zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s