Een uitglijder van Pia

Pia Dijkstra van D’66 mag dan een paar dagen terug in de Tweede Kamer haar finest hour hebben beleefd met de aanname van haar initiatiefwet betreffende donorregistratie, dat betekent allerminst dat ik net zo’n gat in de lucht heb gesprongen van blijdschap daarom. Want wat gaat die nieuwe wet voor de Nederlander betekenen als ze in werking treedt wanneer de Eerste Kamer ook haar goedkeuring er aan hecht? Doe de riemen maar vast om niet van verbazing van de stoel te vallen. Ze houdt zoveel in dat in die wet vastgelegd is dat iedere Nederlander geacht wordt orgaandonor te zijn zolang hij of zij niet het tegendeel heeft uitgesproken. Waarmee ieders actieve zelfbeschikkingsrecht op voorhand ontkend dan wel opzij geschoven wordt, tenzij er bij leven en volle verstand kenbaar is gemaakt dat men geen orgaandonor wenst te zijn dan wel dat men onder specifiek  aan te geven voorwaarden die rol zou willen spelen. De wereld dus op zijn kop gezet omdat men pas geacht wordt in dezen mondig te zijn als het initiatief is genomen om dat als zodanig kenbaar te maken. Met waarschijnlijk weer gouden tijden voor huisartsen en notarissen in het vooruitzicht. En dat alleen maar omdat er op dit moment onvoldoende donoren geregistreerd zijn en omdat Pia daar iets van vind en aan wil doen.
Maar, zoals al gezegd, op de verkeerde manier omdat de overheid, mijn overheid, zich aldus het recht aanmeet om in de uiterste hoek van mijn privé-domein binnen te dringen, namelijk daar waar de integriteit van mijn eigen lijf in het geding is en ik daar toch als enige en laatste over wil beschikken en beslissen. En als dat niet meer kan, dan toch mijn geliefden en naasten, maar dus zeker niet die overheid die op afstand dient te blijven en haar lange arm behoort thuis te houden. Zelfs als ik de keus heb gemaakt om nog niet te kiezen, om er langer over na te denken omdat het waarachtig niet niks is waar het hier over gaat. Dat is ook dat zelfbeschikkingsrecht dat gerespecteerd behoort te worden, als de hoeksteen van onze beschaving waarin persoonlijke vrijheid zo hoog genoteerd staat. Mag ik daarom misschien en alsjeblieft zelf weten wat ik met mijn eigen lijf doe en wat er mee mag, kan en moet gebeuren als het leven haar heeft verlaten? Het kan toch niet zo zijn dat daar voor de overheid een rol is weggelegd. Ben ik dan zo anders dan die Pia Dijkstra, volksvertegenwoordiger voor D’66, die dit toch even gemakkelijk had kunnen bedenken in plaats van zo uit te glijden?
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Een uitglijder van Pia

  1. Mack zegt:

    Heel sterk verwoord.

  2. sjoerd zegt:

    Ik kan me er wel in vinden. Tenzij je er ook vanuit gaat dat als je geen donor bent je ook niet geholpen wordt als dat nodig blijkt te zijn.

  3. Margo zegt:

    Ik ben het eens met deze wet. Sinds de mogelijkheid bestaat een donor codicil bij je te dragen heb ik die. Ik heb nl niets aan mijn lichaam na mijn dood. En voor een ander kan het een kwestie zijn van sterven aan een gebrekkig orgaan of verder leven met mijn orgaan.
    Ik begrijp het gezeur over privacy niet. Nood breekt wetten en hier is nood. En wat is er zo privé aan mijn lichaam na mijn dood? Schei eens uit zeg! Ook bepaalt de overheid niet wat er gebeurt met je lichaam, dat doe je zelf, of je nabestaanden.
    Als je je eigen nutteloze dode lichaam belangrijker vindt dan het redden van een mens die zo nog een goede kans heeft op een gezond leven, geef dan ook vooral aan dat als je zelf in zo’n situatie komt en een donornier nodig hebt, je liever sterft dan die te accepteren. Deze wet een uitglijder noemen, dat vind ik pas een uitglijder!

    • Mack zegt:

      Als je graag de mensheid wilt helpen na je dood, dan sta je je organen af en dan ga je geen eisen stellen aan of ze zelf wel donor zijn. Oog om oog, tand om tand mentaliteit, letterlijk.

    • Peter zegt:

      Mee eens, maar het lokt angst en weerstanden op, omdat mensen nu ineens een afweging moeten maken, in plaats van het voor zich uit te schuiven of naast zich neer te leggen.
      Wat als je of dierbate nu eens in de situatie komt deen orgaan nodig te hebben, bijvoorbeeld een nier of een long., en de wachtlijst dermate groot is, dat je niet geholpen kan worden? In dit licht zou ik blij zijn met Pia, als er een dokter op je afkomt die zegt, we kunnen u nog helpen.
      Of je moet iets anders verzinnen, misschien een pool van mensen die willen geven en mogen nemen…

    • robschimmert zegt:

      Het simpele feit dat voor mij bepaald wordt dat ik een donor als ik zelf die keuze nog niet gemaakt heb of niet heb willen maken, dat is de uitglijder. Het gaat niet om het al of niet donor zijn. Maar om de wet, de lange arm van de overheid die op mijn stoel plaats neemt.

  4. math zegt:

    Hoe zit het met het gebrek aan kennis?
    lees dit eens:
    http://www.kennislink.nl/publicaties/orgaandonatie-waarom-niet

  5. Emigrant zegt:

    Ach, zolang er nog geen lichaamsdelen bij leven verwijderd worden … . Mij mogen ze hebben hoor, maar ik denk niet dat er veel belangstelling zal zijn voor mijn oude organen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s