Het fluiten voorbij

Hij is al weer vele jaren uit het straatbeeld verdwenen. De slagersjongen die de bestellingen met zijn bakfiets rond bracht en dat letterlijk en figuurlijk fluitend deed. De laatste deuntjes kwamen dan met hem voorbij, waarmee hij, zoals Willem Duys dat destijds zo puntig wist te verwoorden, de graadmeter was voor de publieke smaak en tegelijk de wegwijzer voor muziek makend Nederland om een goede boterham te kunnen verdienen. Maar dat fluitje klinkt niet meer omdat er geld bij moest bij zijn activiteiten en de supermarkten de consumenten van dienst gingen zijn. Waarmee het stil op straat werd en Radio Veronica de rol van die gidsende slagersjongen ging overnemen. Het fluiten op straat was gedaan. Met als gevolg dat ik ook met mijn indertijd moeizaam verworven vaardigheid van het fluiten, zowel met de mond als op de vingers, in een staat van verweesdheid achterbleef. Want wat had al die moeite nou helemaal gebracht? Zeker in aanmerking nemend dat het wat mijn ouders betreft al helemaal niet aanging om daar mee bezig te zijn, ordinair als dat fluiten in het openbaar door hen werd gevonden. Maar de rangorde van de straat wees mij een andere kant op.
Omdat je er wel degelijk toe deed als je op je vingers, en liefst in verschillende varianten, kon fluiten. Daar had je toch een streepje mee voor. Zodat het totaal niet aan de orde was wat in de grotemensenwereld als done en not-done werd beschouwd. Zodat de overwinning, en ook zelfoverwinning, des te groter was toen ik, nog geen tien jaar oud, geluidsafstanden van zeker honderd meter kon overbruggen met mijn zelf geproduceerde fluitsignaal. En had ik geen beter bondgenoot dan die knecht van slager Buur of Verwey als die weer eens fluitend langs kwam om zijn bestellingen bij ons in de buurt rond te brengen? Een mooie tijd die ik met spijt achter mij heb moeten laten toen ik naar de middelbare school in Utrecht ging, waar gegeven de daar geldende stijl het hardop fluiten, op vingers of met de mond, compleet uit den boze was, om niet te zeggen taboe. Waarna ook die slagersjongen van de ene op de andere dag uit mijn beeld verdween, om nooit meer terug te komen. Zodat het fluiten voorbij was, niet meer op straat klonk en ik met lege handen en het resultaat van vruchteloze inspanning achterbleef. Want ook ik heb nadien nooit meer op straat gefloten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het fluiten voorbij

  1. Mack zegt:

    Op mijn vingers fluiten heb ik ook geleerd omdat je daarmee aanzien kreeg. En blazen op je duimen zodat je een duif kon imiteren en zo ook in de buurt kon laten weten dat je buiten was.

  2. Peter zegt:

    Ik heb het opgegeven, ik kreeg het niet goed onder de knie. Ik fluit soms heimelijk mee op een deuntje, als ik door Albert Heijn loop, aangestoken door een vakkenvuller. de enigste in het ganse land. Deze is goud waard, fluiten verhoogt de omzet.

  3. hanneke zegt:

    Met gewoon fluiten, zonder vingers dus, kon ik vroeger een aardig concertje geven. Het fluiten op mijn vingers is me nooit gegeven, ondanks vele jaren oefenen en ondanks vele tientallen adviezen over het hoe, Ik was dan ook stikjaloers op wie dat wel kon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s