Cet age est sans pitié

Een bijna anekdotisch gedicht, kan dit “Cet age est sans pitié” van Vasalis genoemd worden. Lees het en wees vooral verrast door de fraaie clou:
Links naast ons – midscheeps – woonde de ex-kapitein
Ter zee, weduwnaar, purper van het drinken.
Hij had een dochtertje, dat opzienbarend lelijk was,
Zo opgestopt, verkeerd begroeid en kruislings scheel,
Dat iedereen wel graag met haar zou willen spelen
Alleen al om dichtbij iets zo uitzonderlijks te zijn.
Haar vader maakte dat onmooglijk, want hij bood ons geld
Voor als ze mee mocht doen; zo dachten wij
Dat het een soort van werkje was – en wilden niet.
Ze glimlachte zo trots en raadselachtig bovendien
Dat het gevaarlijk leek – wij zagen niets van het verlangen
In ’t uren lang met krabben-armpjes uit het venster hangen.
Maar moeder wel – ze bleef vaak even staan, zei wat
En vroeg wat, nauwelijks te verstaan, en op een dag
vertelde zij: ze vroeg of ze me moeder noemen mag.
Je hebt toch zeker nee gezegd! Waarom? Ze zij
Ik zei natuurlijk: graag. Ze was heel blij.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s