Het gouden kalf voorbij

De groteske proporties die de welvaart in onze Westerse omgeving aanneemt, heeft nauwelijks nog iets met beschaving te maken. De omvang en de uitingen ervan zijn voor wie bereid is over zin en onzin van dingen na te denken, in feite niet meer te bevatten. Met als meest ongrijpbaar aspect de vanzelfsprekendheid waarmee de verschijningsvormen van die welvaart zich aandienen en worden ondergaan. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De dans om het gouden kalf is niets vergeleken met de kapitalen waarin de woorden ‘luxe’ en ‘overvloed’ momenteel worden geschreven en zo een haast iconische betekenis krijgen. Alsof het ‘meer, meer, meer’ de enige factor is die zin aan het bestaan kan geven. Voor minder wordt het niet meer gedaan, nu er geen kinderhanden meer zijn die snel gevuld zijn. Kom daar dus niet om in deze wereld waarvoor eigenlijk nog alleen de ondergang overblijft als vervolg op het verval en de decadentie die als het ware de afspiegeling zijn van de groteske vorm die de huidige welvaart heeft gekregen. Met dus een immense consumptie die slechts aangewakkerd wordt door buitensporig groot aanbod en diversificatie van artikelen en producten tot in het oneindige. Omdat er altijd wel ergens vraag naar is, waarbij het niet uitmaakt hoe en naar wat. Met steeds die consument aan het woord als deze doet wat hij wil en krijgt wat hij wenst, bijna ongeacht de prijs.
Want op behoeften noch op het gedrag dat daar ten grondslag aan ligt, staat er een rem of een maat. Men gaat lustig de eigen gang zonder zich nog door iets of iemand tegen te laten houden, behalve dan door zichzelf, als het verstand daar tenminste nog de kans voor krijgt. Waar meestal geen sprake meer van is met uitwassen en idiotie tot gevolg. Of moet er een ander predicaat worden gegeven aan wat bijvoorbeeld zo’n hoog opgeleide jongeling zich veroorlooft? Dat is namelijk niet alleen die dagelijkse douchebeurt van minstens vijftien minuten, maar uit zich nog meer in de luxe die hij zich daarnaast permitteert door eens in de drie dagen zo’n half uur op een krukje onder de douche te zitten om dan terwijl het water op hem vloeit op zijn waterdichte tablet naar de Amerikaanse televisieserie Seinfeld te kijken. Wat op zich al best zonderling is, maar in het niet zinkt bij de vanzelfsprekendheid waarmee dit door betrokkene wordt gedebiteerd, zonder dat er ook maar met de ogen geknipperd wordt. Alsof dit de norm, de gewoonste zaak van de wereld zou zijn. Dat mag gerust verontrustend genoemd worden, evenals het daaruit blijkend gemis van ieder besef dat we volslagen doorgeschoten zijn en niet anders dan ongeleid op onze eigen afgrond af gaan. Kippen zonder kop en de struisvogels zijn er niets bij, als die paralel tenminste getrokken mag worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het gouden kalf voorbij

  1. peter zegt:

    het is evident dat we met die ongebreidelde consumptie, verspilling en zucht naar meer ons eigen graf aan het graven zijn. Voorbeelden zat, soms te banaal voor woorden. Zoals het Preuvenement dat hier weer voor de deur staat, een vreetfestein waarbij maar ook niemand zich hierbij nog enkele vragen durft te stellen.

  2. sjoerd zegt:

    Het verontrust me inderdaad dat het meer norm dan besef is waar men mee bezig is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s