Een uitlui van Mart

Het moet in de late zeventiger jaren zijn geweest dat ik hem in levende lijve zag. Een kleerkast. Een boom van een vent. Wel twee meter lang en half zo breed. Geen ontkomen aan. Laat staan dat je om hem heen kon. Zelfs niet op die onzalige plek, dat spookhol dat het Amsterdamse Amstelstation toen was en waar de geur van de naburige Blooker-fabriek maar bleef hangen. Daar stond hij dus, zonder dat het ook maar de vraag opriep wat hij daar te zoeken had. Want met een beetje succes aan je kont, en dat had hij al als vroeger basketbal – international en spraakmakend jonge tv – sportverslaggever, vertoonde je je daar niet. Je had immers je eigen vervoer, de auto. Zo deed je dat. Maar hij dus niet, want dwarsig van aard, principieel voorstander van het openbaar vervoer, tegen de stroom in, zoals hij dat ook altijd is gebleven, waardoor hij een hele meneer, een instituut in Nederland heeft kunnen worden, waarvan we na het doven van de Olympische vlam ook afscheid hebben moeten nemen. Van Mart Smeets dus, voor wie, of hij dat nu wilde of niet, ook de jaren gingen tellen, maar wel nadat hij zijn laatste kunstje op de hem zo eigen wijze had vertoond in die omgeving waar voor hem ook alles begon, bij het Olympisch basketbaltoernooi.
En wat was er mooier dan dat filmpje dat als hommage aan deze grand old man op de Nederlandse tv werd vertoond en waarin de Mart toch nog een keer los en zijn eigen gang mocht gaan, in woord, toon en gebaar. Met als het fraaie en meteen beklijvende intro de beelden van hem als hij zijn inmiddels stukken zwaardere en versletener lijf de trappen van de basketbal – hal in Rio haast moeizaam op hijst, op weg naar de plaats waar hij zijn laatste verslag gaat doen. Met het koffertje in de linkerhand, een rugzak om en licht gebogen torst hij zijn leven en ervaring als bijkomende bagage naar boven. Toch wat allenig, met geen mens in zijn omgeving te zien, maar ook zelf wat verlaten, enigszins ontheemd, voorafgaand aan die afsluitende klus. Het beeld van een eenzame man aan het eind van zijn rit, waardoorheen dat andere beeld opdoemt, dat van die jonge boom van een vent van veertig jaar terug op dat treurige Amstelstation, die zelfs in stilstand en wachtend energie, kracht en onrust verried. Verloop van de jaren en de geschiedenis gevangen in een enkel moment en in die ene man, waarvoor de tijd ook niet stil stond, maar die met dit enkele beeld voor goed en voor altijd vereeuwigd is als dat Nederlandse monument van de sportverslaggeving, met daarop dus zijn naam, de naam van Mart Smeets.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Een uitlui van Mart

  1. Peter zegt:

    Voor sommige mensen is dit land wat aan de kleine kant, te krap. Voor je het weet stoot je wat om. Is gewoon aan de verkeerde kant van de oceaan geboren. #senkjoe Zal hier en daar nog wel van zich laten horen.

  2. sjoerd zegt:

    Toch zal hij niet snel vergeten worden…

  3. hanneke zegt:

    Er is ook een Mart die een lange wachtrij op Schiphol; passeert, daar te horen krijgt dat hij achteraan moet aansluiten, en dan zegt: ‘Weet u wel wie ik ben?’
    Dat hielp niet. maar de vraag schoot bij andere wachtenden wel in het verkeerde keelgat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s