Liefde voor Argentinië

Hoewel er al de nodige streepjes achter mijn naam staan, wil dat allesbehalve zeggen dat ik klaar ben met de zoektocht naar mijzelf.  Een dagelijks rondje door mijn binnenste is nog een van die vaste gewoonte, die ik ook maar in ere wil blijven houden. Een open boek ben ik nog zeker niet voor mijzelf. Ik kom nog teveel blinde vlekken tegen om niet meer dan eens door mijzelf verrast te worden, zonder de directe behoefte te hebben om een antwoord op de volgende gerezen vraag te vinden. Dat beetje onbestemdheid omtrent jezelf, je gedrag en gevoel houdt de spanning er tenminste nog in en het leven enigszins aan de gang. Dus zo’n enkel raadsel hoort er wat mij betreft bij en wil ik zelfs wel koesteren. Zoals bijvoorbeeld – want dat is de aanleiding tot deze bespiegeling – mijn fascinatie voor het land Argentinië, haar cultuur, haar geografie, haar geschiedenis, eigenlijk alles dat daarmee in verband te brengen is. Wat helemaal los staat van de aanwezigheid van Maxima in ons land. Zij is hier plotseling opgedoken, terwijl ik al veel langer in de ban van het land als zodanig was. Met mijn eerste interesse in de tangomuziek, in Piazzolla en Gardel, en de hele historie daaromheen. Maar met evenveel belangstelling voor elke andere uiting van de Argentijnse kunst en cultuur.
Dat vergezeld blijkt te gaan van dat warme gevoel dat ik krijg als ik de lichtblauw-wit gestreepte shirts zie van alle mogelijke sportploegen uit dat land. Die fraaie tinten roepen bij mij toch even meer op dan bijvoorbeeld het Italiaanse azuurblauw of welke andere kleur die met een land geassocieerd kan worden. Zelfs het Nederlandse oranje doet mij minder dan de typische Argentijnse kleuren. Merkwaardig deze affiniteit, haast ik mij ook om te erkennen. Maar het is nu eenmaal niet anders en dus doe ik het er mee. Evenals met die onbeantwoorde vraag waar het allemaal begonnen is en vandaan komt. Wat tot de veronderstelling en het vermoeden leidt dat het zaadje daarvoor is gelegd in mijn vroegste jeugd, zeg in het begin van de vijftiger jaren, toen het Parool, de Amsterdamse krant, bij ons thuis gelezen werd en ik daar ook al graag mijn neus in stak. In die tijd, waarin die spannende, oogstrelende en fascinerende Eva Peron, moeder des vaderlands van Argentinië, vaker op de voorpagina’s prijkte, moet daarmee, denk ik, alles zijn begonnen. Een slag in de lucht misschien. Maar ik doe het ermee en laat het zo, al is het maar om mijn eigen boek niet uitgelezen te hebben, vragen dus open te laten en van het niet – weten en niet – begrijpen des te meer te genieten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Liefde voor Argentinië

  1. sjoerd zegt:

    Dat heb ik nou met Bolivia…

  2. Mack zegt:

    Apart, ik weet niet eens wie ze was. Ken haar naam, ik weet dat ze iets met de Argentijnse politiek te maken had, en dat er een liedje over haar is geschreven, maar daar houdt het wel op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s