De zielloosheid van Hendriks

Met zielloos is het beleid van het NOC/NSF ten opzichte van de leden van de Nederlandse Olympische equipe nog het beste getypeerd. En de uitvoering ervan kon niet beter worden toevertrouwd dan aan een onderknuppel als Maurits Hendriks, die het zelf nooit verder heeft gebracht dan keeper bij de Enschedese hockeyclub De Kromme Stok (DKS). Zodat van hem nauwelijks enige empathie of begrip viel te verwachten voor de offers die topsporters hebben gebracht om maar te mogen en kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen, dat toch als het hoogste geldt in een sportloopbaan. Waarvoor alles opzij gezet wordt, een leven jaren aaneen voor ingericht is. Alleen maar om dat ene doel te bereiken, met nu die deelname aan de Spelen in Rio. Een monomane bezigheid dus, dat bedrijven van topsport op die manier. Waar gerust iets tegenover mag staan, los van de eer van de deelname. Want uiteraard zijn er ook in Rio velen geroepen en maar een beperkt deel, de echte top, uitverkoren, die met de ceremonie en de roem en alle aandacht al in de spotlights staat en zo een deel van de beloning krijgt, nog afgezien van de bonussen en premies die ook bij het winnen horen. Maar wedstrijden en toernooien kennen niet louter winnaars. Winnaars zijn er slechts bij de gratie van de meerderheid van verliezers, aan wie zij ook hun status dus te danken hebben.
Vandaar dat deelnemen toch zeker zo belangrijk is als winnen, zoals de basisgedachte luidt van de stichter van de moderne Olympische Spelen, Pierre de Coubertin. Een idee dat dus niet is besteed aan een zielloze ambtenaar als die Maurits Hendriks, die slechts regeltjes en targets als kaders heeft en de menselijke maat niet tot zijn repertoire zal rekenen. Omdat hij dus alleen maar winnaars kent en verliezers even gemakkelijk uit zijn gezichtsveld gumt omdat ze euforie, prestaties en overwinningsklanken verstoren. Waardoor zij na hun verloren wedstrijd geloosd moeten worden, zo snel mogelijk dienen te verdwijnen, met het eerste vliegtuig naar huis behoren te gaan. Dus dag met het handje kunnen zeggen tegen een langer verblijf bij de Spelen, dat evenement waar ze zich alles voor hadden ontzegd, maar dat jammer genoeg niet leidde tot het resultaat dat zij hadden gehoopt en Hendriks had verlangd en verwacht. Met een smadelijke aftocht tot gevolg en getekend als loser, als blijk van dank voor de door hen getoonde moeite. Waarbij meteen de vraag gesteld mag worden of zulke harteloosheid eigenlijk past. Of zou dat stapje terug naar de wereld en sfeer van Erica, hoewel wat belegen en oubollig, niet meer recht doen aan deze helden en pelgrims van de moderniteit?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De zielloosheid van Hendriks

  1. sjoerd zegt:

    Alleen het resultaat telt nog maar in deze maatschappij

  2. Peter zegt:

    Dit is zijn motto ‘We zijn samen bezig het ideale prestatieklimaat te creëren’. Krijg het beeld van zo’n moderne melkveehouderij, waarbij na geleverde prestatie de koeien automatisch worden afgevoerd.

  3. math zegt:

    Nummer vier in de race wordt meteen gedumpt. Geen medaille, geen eer, geen ontvangst door Alex, Max en Camiel, geen sponsorcontract, geen bonus, geen premie en meteen af in het ravijn van depressie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s