De bloedige ernst van topsport

Als de affaire rond Yuri van Gelder iets heeft duidelijk gemaakt, dan toch zeker dat het bedrijven van topsport en de deelname aan de Olympische Spelen onder de Nederlandse vlag amper nog een vreugdevolle bezigheid genoemd kan worden. Met dank aan al die controlfreaks, die sportbobo’s voor wie het moeten presteren heilig is en dus een toptienklassering in de medaillespiegel een absolute must, waarvoor alles moet wijken, met inbegrip van de lol die de sporters zouden kunnen beleven aan het beoefenen van wat in wezen hun hobby is. De consequentie is dat er slechts aandacht is voor het scheppen van voorwaarden voor een optimaal prestatieklimaat in een omgeving die daar maximaal voor is ingericht. Met de meest dolzinnige uitkomsten die aan de breinen van deze sportmanagers ontsproten zijn en van al die Olympische deelnemers meer robots maken dan dat ze in hun menselijke waardigheid blijven. Met op de eerste plaats dat verzinsel van een TeamNL, dat in de plaats is moeten komen voor de Nederlandse vlag en de bijbehorende sfeer die zo fraai terug te vinden was in dat ” H-O-L-L-A-N-D, Holland spreekt een woordje mee”, dat ook voldoende successen genereerde, maar kennelijk niet meer van deze tijd gevonden werd. Met dus die keuze voor TeamNL, dat dan strakker en eenentwintigste-eeuwser gevonden werd. Wat maar een kanttekening in de marge is. Want het kan allemaal veel erger, dat robotiseren, dat in een keurslijf dringen van die topsporter, om hem of haar beter te doen presteren.
Wat gediend zou zijn met allerhande protocollen en gedragsregels. Zoals dat infectiepreventieprotocol dat sporters dus afraadt om teveel te zoenen en te knuffelen en ook geen handdoeken, flesjes en bekers met anderen te delen, terwijl het opgaan in grote groepen haast tot een taboe wordt verklaard. Verder hebben die bobo’s een awareness-app bedacht door middel waarvan de locatie van iedere Nederlandse deelnemer aan de Olympische Spelen op ieder moment vastgesteld kan worden. En als klap op de vuurpijl die afgestoken wordt om die optimale prestatie-omgeving in het leven te roepen de ijzeren regel dat wie klaar is op de Spelen en geen medaille heeft geoogst, onmiddellijk wordt uit – en teruggevlogen. Om de eenvoudige reden dat lummelende en feestende sporters de concentratie van de teamleden die nog aan bod moeten komen, alleen maar kunnen verstoren, dus in Rio niks meer te zoeken hebben. Waarmee de cirkel rond is gemaakt en wel zoveel duidelijk is dat die Olympische Spelen uitsluitend ertoe dienen om te winnen en medailles te veroveren en dat de aloude formule dat deelnemen belangrijker is dan winnen, in het collectieve geheugen van deze chef de mission en zijn legertje controlfreaks en bobo’s is gedeleted. Want sport is dus niet leuk, mag dat vooral ook niet zijn. Nee, het is bloedige ernst  en een zaak van nationaal prestige voor hen geworden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De bloedige ernst van topsport

  1. Anoniem zegt:

    de sportes zijn toch maar de moderne slaven van de rijken, er is na nero toch maar wijnig verranderd, ze worden goed betaald maar moeten, lachen en klaar staan wanneer de heren het uitkomt, leuk om een sportman tezijn,of niet en,
    moeten we medelijden met hun hebben

  2. sjoerd zegt:

    Ik heb er nog niets van gezien… Het gaat me het ene oor in en het andere oor weer uit.

  3. Peter zegt:

    We willen straks X wel zien winnen. We zeggen niet tegen de Olympiër, doe maar rustig aan het loopt zo’n vaart niet, of ga maar wat feesten in Rio. Het gaat om de fracties van seconden waar het goud kan gloren en alles en iedereen is daarop ingesteld. Daarvoor is die bloedige ernst nodig, let wel voor mij hoeft het niet, meedoen is ook winnen, maar toch wil ik X zien winnen.

  4. math zegt:

    compleet belachelijk en volledig over de top. Vier jaren voorbereiden, trainen, opoffering en dan met een split second verschil verliezen of winnen. Is dat een ideaal? Waanzin, die niets van het leven begrijpt. Overigens sterven van de topsporters tweemaal zoveel mensen te jong, dan de rest van hun populatie, waar zij toe behoren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s