Een nieuw wielerepos in Rio

Op de eerste dag van de Olympische Spelen is er al wielergeschiedenis geschreven. Er zal namelijk ver terug gegaan moeten worden in de annalen van de wielersport om zo’n epische en tegelijk dramatische koers tegen te komen als gisteren in Rio de Janeiro werd verreden. Op een ongekend lastig parcours, met nijdige beklimmingen en weerbarstige kasseistroken werd in een verzengende hitte een man-tegen-man gevecht gestreden, op het scherpst van de snede. Met voortdurend wisselende posities en onverwachte wendingen, mede door nogal eens voorkomende materiaalpech en frequente valpartijen, welke nu eenmaal bij het spel dat wielrennen heet, horen, met name als de ambities verreikend zijn en dus risico’s worden genomen om die te kunnen verzilveren. Zodat de totale koers van 240 kilometer, van begin tot eind, een adembenemend schouwspel werd dat de kijker zonder uitzondering doorlopend in haar ban hield en door haar spectaculaire verloop al meteen mythische proporties aannam. Omdat zo ongeveer ook de legendarische koersen moeten zijn verlopen waarin klimgeiten als Charly Gaul en Federico Bahamontes hun tegenstanders op kwartieren afstand wisten te rijden. Tot gisteren heette dat die vermeende romantiek van het wielrennen in de vijftiger jaren.
Een tijd en een type van beoefening van deze sport die vermoedelijk nooit meer weerom zou komen. In het wielrennen 2.0 was voor dit soort heldendom immers geen plaats meer. Met teamwork  in plaats van de individuele prestatie, van het exploit van die enkeling. Zo werd alom gedacht, vaker met de weemoedige herinnering aan dat opwindend koersverleden en de verstilde mijmering over de bijna verloren geachte schoonheid van de wielersport. Tot gisteren de geest totaal onverwacht en tegelijk in alle heftigheid en omvang vaardig werd over het gehele wielerpeloton, dat zichzelf – zonder oortjes – opnieuw ontdekte en daardoor de strijd met open vizier, op eigen kracht en zonder sturing uit de ploegleiderswagen, aanging. Met natuurlijk alleen maar terechte winnaars. Op de eerste plaats uiteraard Greg van Avermaet, die bewees dat alleen aanvallen loont. En verder en vooral de wielersport, welke een gouden bladzijde aan haar geschiedenis zag toegevoegd. Wat eigenlijk het meeste telt. Met name voor de wielerliefhebbers, die het voor zover het Nederlanders zijn, op de koop toe zullen nemen dat de vaderlandse favorieten in dit fantastische spektakelstuk niet voorkwamen en het loodje legden. Voor hen moet het al een eer zijn geweest om van dit stuk sportgeschiedenis deel te hebben uitgemaakt.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een nieuw wielerepos in Rio

  1. Peter zegt:

    Heb ook genoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s