De stedelijke stilte

Is de stad nog wel de stad? Of heeft de stad zich onttrokken aan het stereotiepe beeld dat er al zo lang van bestaat? Twee vragen die de afgelopen week aan kracht en urgentie wonnen nadat ik daar een paar dagen was geweest en af en toe eens goed met mijn ogen moest knipperen als ik mij dus afvroeg of dit de stad wel was, zoals ik die al zo lang voor ogen had gehad. Hoorde die verpletterende stilte bij haar, en ook die volkomen afwezigheid van elke vorm van leven? Zonder enige variant daarop. Met logischerwijs de directe gedachte aan de stilte die bij het graf pleegt te horen en  zo dus haaks staat op de gebruikelijke verwachting van de dynamiek van de stad. Waar het dus gebeurt en bruist, waar het alive and kicking heet te zijn. Maar nu kennelijk niet met deze rust, die ontbrekende beweging en het afwezig geluid, dat een sfeer deed ontstaan waarvan de onwezenlijkheid alleen nog voelbaar was. Zo ongeveer verging het mij, zonder dat de dagen daardoor aan tempo verloren. Want het ligt uiteraard steeds aan jezelf hoe je de dag door kunt en wilt komen. Ongeacht of het stil, misschien wel te stil, is in je directe omgeving. Logisch dat daardoor op den duur toch dat verlangen naar de bedrijvigheid in mijn dorp moest ontstaan, naar dat decor waar een beetje rusteloosheid haast als vanzelfsprekend bij hoort.
Niet omdat ik mij in de stad niet thuis zouden voelen, maar vooral omdat ik zo graag dat vertrouwde gedoe om mij heen heb. Gewoon het doorgaande verkeer, de schoolgaande kinderen, de baasjes die hun honden uitlaten, de wielrenners, de hardlopers en wandelaars en wie er verder al niet langs komt om ook bij te dragen aan het leven in de brouwerij in ons dorp, welke dus gunstig, heel gunstig afsteekt tegen de stedelijke stilte, die in haar woongebieden en wijken doodgewoon lijkt te zijn. Waar dus helemaal niets gebeurt, echt helemaal niks, vergeleken bij een lullig dorp dat geacht  wordt te bestaan terwijl het toch met kranten is dichtgeplakt. Althans als de stedelijke goegemeente geloofd mag worden. Wat ik dus echt niet doe, door schade en schande wijs geworden en verrijkt met het inzicht dat de stedelingen wel veel kunnen praten en babbelen, met hun vermeende wijsheid in pacht, en de dodelijke stilte die hen omgeeft en die de stad maakt tot wat ze is en zoals ik haar heb gezien, namelijk als een plek waar vermoedelijk achter gesloten deuren nog het meeste geleefd wordt. Wat wel haast moet, als er op straat geen kip is te zien en de paradox met dat zogenaamde uitgestorven dorp juist op die manier levend wordt.
Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op De stedelijke stilte

  1. Rob Alberts zegt:

    ook al woon ik in Amsterdam mijn eigen buurtje is rustig en stil.

    Vriendelijke groet,

  2. Peter zegt:

    Leuk gecreëerde omkering van tegenstellingen. Er is ergens iets misgegaan met levendigheid of de definitie is door de tijd verpest tot een vorm van onvoorspelbare levendigheid. Ik prijs daarom de voorspelbare levendigheid van ganser harte, maar ik vrees dat de uitwisseling heden ten dage van stedelingen en dorpelingen deze danig onaangenaam weet te verstoren.

  3. sjoerd zegt:

    Ik denk dat een ieder zich het beste thuis voelt in zijn eigen omgeving.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s