Een opgewonden Erdbrink

Niet alles dat er in de week dat er niet geblogd wordt, passeert of gebeurt, beklijft zo of behoudt dusdanig scherpe randjes dat er zoveel dagen later nog met verve over geschreven kan worden. De actualiteit is ook maar betrekkelijk en moet werkelijk dieper in het gemoed insnijden, wil ze na verloop van tijd nog stof tot loggen opleveren. Welbeschouwd blijkt het slechts in een enkel geval zover te kunnen komen. Maar dan moet het op het eigenste moment wel goed raak geweest zijn, wil het verstrijken van de tijd niet de kracht van de actualiteit de baas zijn geworden. Zoals daar dus zeker sprake van was na de eerste aflevering van “Zomergasten”, die op een rechtstreekse confrontatie tussen gastheer Thomas Erdbrink en gast Diab Abou Jahjah uitliep. Niet zozeer door laatstgenoemde als wel door het toch behoorlijk opgefokte gedrag van Erdbrink, die de indruk maakte dat alle rumoer van tegenstanders van Abou Jahjah bepaald niet aan hem was voorbij gegaan en die daarom zo nodig, althans zo leek het, die kou uit de lucht wilde halen door van het gesprek dat toch verwacht mocht worden omtrent het gedachtengoed van de activist Abou Jahjah, meer een bekgevecht te maken, althans voor zover het zijn inbreng betrof. Waarbij zijn toch al wat schelle stemgeluid de toonzetting hier en daar zelfs een hysterisch tintje gaf. Nuance en objectiviteit en afstand waren bij Erdbrink in elk geval behoorlijk ver te zoeken.
Als was het of hij de criticasters, de goegemeente die zo’n bezwaar maakte tegen de verschijning van Abou Jahjah als eerste zomergast, op hun wenken wilde bedienen. Met vooral het teleurstellend resultaat dat hij zijn geroemde imago, zoals hij dat verwierf in de serie “Onze man in Teheran”, niet alleen beschadigde, maar eigenlijk aan stukken sloeg. Omdat in dat opgewonden standje de journalist niet meer te herkennen viel. Waardoor het waarschijnlijk niet beoogde gevolg was dat Abou Jahjah, met name door de rust die hij bewaarde, alleen maar kijkers voor zich innam. Nog afgezien van het feit dat hij met zijn eruditie en kracht van argumenten Erdbrink in feite alle hoeken van de studio liet zien, waarmee deze in de kuil viel die hij zo gretig groef voor zijn gesprekspartner. Met eigenlijk nog maar een enkele kans om zich voor deze afgang te revancheren en ook te rehabiliteren. Namelijk in de laatste aflevering van deze serie ‘Zomergasten’ als Mark Rutte bij hem aan tafel zit. Het zou Erdbrink dan sieren als hij tegen hem net zo’n grote mond op zet en ook zo hoog van de toren blaast als tijdens de eerste aflevering. Want dan zou hij zich ontdoen van de schijn van partijdigheid, welk beeld hij in zijn benadering van Abou Jahjah zo overduidelijk opriep, tot op het ergerlijke af.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een opgewonden Erdbrink

  1. raamopen zegt:

    Jeetje, hebben wij naar hetzelfde programma gekeken?

  2. Ximaar zegt:

    Weinig van gemerkt. Dwz hij slaat wel vaker met zijn stem over als ie ergens te ethousiast over is. Ik heb grote delen van het programma bekeken en juist op het punt van confrontatie. Daarbij is hetgeen je hierboven schetst mij totaal niet opgevallen. Wel vond ik af en toe dat hij zijn gast aan het verhoren was en dat vind ik in zo’n uitzending niet passen. Jahjah ging daar overigens goed mee om en op mij kwam het steeds over als een gesprek. Ik vond het overigens een verademing na Wilfried de J. Aardige man, maar had moeite om een gesprek opgang te houden en om zijn gasten te volgen.

    • robschimmert zegt:

      Mij stoorde dat ‘verhoren’ dus erg. En nog meer de hoge toon waarop. Ga je zo met een zomergast om die nota bene uitgenodigd is? Ik heb dat in al die jaren – zijn het er twintig, vijfentwintig? – nog nooit zo vertoond gezien. Welke gast werd er niet met alle egards behandeld?

      • Ximaar zegt:

        Tja, het was nu eenmaal tot een beladen uitzending gebombardeerd. Ook een reden waarom ik voor een groot deel ben blijven kijken. Erdbrink weet uit Iran heel goed hoe het zit met de tegengeluiden tegen Israel, die in West-Europa eigenlijk not done zijn. Alleen Van Agt mag dat, dat is immers toch maar een oude dwaze man. Zelf had ik de indruk dat Erdbrink niet over wilde komen als een JahJah-knuffelaar en dus wat doorsloeg de andere kant op. Toch vermoed ik dat het een keuze van Erdbrink zelf is geweest om deze man uit te nodigen.

  3. math zegt:

    Ik had gehoopt meer diepte, andere invalshoeken en vooral wat visie te horen van deze twee mannen, die ik deskundigheid toedicht over het midden oosten, de Arabische herfst en een scherpere analyse over het Palestina-Israël conflict. Wel vind ik dat Jahjah op punten gewonnen heeft. Graag had ik meer gehoord van Jahjah over zijn evaluatie van sharia voorstander tot agnost, c.q. atheïst.

  4. Peter zegt:

    Mooi geschreven stuk met een persoonlijke opinie. Ik heb me er niet aan gestoord en A.J. kon het hebben. De toon voor een Zomergasten was met Erdbrink wel totaal anders (Zomergasten was ook aan het indutten en het zou gek zijn als die toon ook niet eens zou mogen veranderen) en ik ben net als Rob benieuwd naar de komende Zomergasten m.n. de uitzending met onze MP die soms wegkomt met uitspraken die een kleuter niet zouden misstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s